Η αλήθεια μας συνδέει με τη ζωή, ενώ ο φόβος, η απομόνωση και η ανειλικρίνεια μάς αποξενώνουν από αυτή. Όταν κάναμε χρήση, κρύβαμε όσο μπορούσαμε την αλήθεια μας από όσο περισσότερους ανθρώπους ήταν δυνατόν. Ο φόβος μάς εμπόδιζε να ανοιχτούμε στους γύρω μας, κι έτσι μέναμε προστατευμένοι από αυτό που οι άλλοι μπορεί να μας έκαναν αν δείχναμε ευάλωτοι. Όμως, ο φόβος μάς εμπόδιζε να συνδεθούμε και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ζούσαμε σαν να ήμασταν από άλλο πλανήτη, πάντα μόνοι και νιώθοντας όλο και πιο μόνοι.
Τα Δώδεκα Βήματα και η αδελφότητα των ναρκομανών σε ανάρρωση παρέχουν σε ανθρώπους σαν κι εμάς ένα περιβάλλον στο οποίο μπορούμε να νιώσουμε ασφαλείς και να πούμε την αλήθεια για μας. Είμαστε σε θέση να παραδεχτούμε με ειλικρίνεια την ανισχυρότητά μας ως προς τον εθισμό, η οποία μας προκαλεί σύγχυση και μας ταπεινώνει, γιατί ερχόμαστε σε επαφή με πολλούς που έχουν βρεθεί στην ίδια θέση και με τους οποίους νιώθουμε ασφαλείς. Και στην πορεία μοιραζόμαστε και άλλες αλήθειες για τον εαυτό μας, όσο συνεχίζουμε να δουλεύουμε τα Βήματα. Όσο περισσότερο το κάνουμε αυτό, τόσο πιο συνδεδεμένοι νιώθουμε με τον κόσμο γύρω μας.
Σήμερα δε χρειάζεται να κρυβόμαστε από την πραγματικότητα όσον αφορά τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, τα μέρη και τις καταστάσεις στη ζωή μας. Δεχόμαστε αυτές τις σχέσεις όπως είναι και το κομμάτι της ευθύνης που μας αναλογεί. Αφιερώνουμε λίγο χρόνο κάθε μέρα και αναρωτιόμαστε: «Λέω την αλήθεια;» Κάθε φορά που το κάνουμε αυτό, φεύγουμε πιο μακριά από την αποξένωση που χαρακτηρίζει τον εθισμό και ερχόμαστε πιο κοντά στην ελευθερία που μπορεί να μας δώσει η ανάρρωση.
