18 Αυγούστου / «Για πόσο ακόμα πρέπει να πηγαίνω;»

«…προκειμένου να παραμείνουμε υπεύθυνα και δημιουργικά μέλη της κοινωνίας, πρέπει να δίνουμε προτεραιότητα στην ανάρρωσή μας».
Βασικό Κείμενο, σελ. 122

Οι συγκεντρώσεις είναι το κάτι άλλο! Κάθε φορά που πηγαίνουμε, συναντιόμαστε με άλλους ναρκομανείς για να μοιραστούμε εμπειρία, δύναμη και ελπίδα. Και κάθε μέρα εφαρμόζουμε αυτά που μαθαίνουμε στις συγκεντρώσεις για να συνεχίσουμε την ανάρρωσή μας.

Εν τω μεταξύ, η ζωή συνεχίζεται. Δουλειά, οικογένεια, φίλοι, σπουδές, γυμναστική, διασκέδαση, κοινωνικές δραστηριότητες, υποχρεώσεις· όλα αυτά διεκδικούν το χρόνο μας. Οι απαιτήσεις της καθημερινότητας μάς φέρνουν στο σημείο να αναρωτηθούμε: «Για πόσο καιρό ακόμα πρέπει να πηγαίνω στις συγκεντρώσεις;»

Ας το σκεφτούμε λιγάκι αυτό. Πριν έρθουμε στους Ναρκομανείς Ανώνυμους, μπορούσαμε να μείνουμε καθαροί από μόνοι μας; Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι τώρα μπορούμε; Μετά είναι και αυτή η αρρώστια που χρειάζεται να λάβουμε υπόψη μας: ο μόνιμος εγωκεντρισμός, οι εμμονές, οι καταναγκαστικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται σε πολλούς τομείς της ζωής μας. Μπορούμε να ζήσουμε απολαμβάνοντας τη ζωή αν δεν αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την αρρώστια μας; Δεν μπορούμε.

Ο «μέσος» άνθρωπος ίσως δε χρειάζεται να ανησυχεί για τέτοια πράγματα, αλλά εμείς δεν είμαστε ο «μέσος» άνθρωπος – είμαστε ναρκομανείς. Δεν μπορούμε να προσποιούμαστε ότι δεν έχουμε μια θανατηφόρα, προοδευτική αρρώστια, γιατί την έχουμε. Χωρίς το πρόγραμμα, ίσως δεν επιβιώσουμε ούτως ώστε να ανησυχούμε για τις απαιτήσεις της δουλειάς, των σπουδών, της οικογένειας ή οτιδήποτε άλλο. Οι συγκεντρώσεις του ΝΑ μάς δίνουν τη στήριξη και την κατεύθυνση που χρειαζόμαστε για να αναρρώνουμε από τον εθισμό, για να μπορούμε να έχουμε μια ζωή όσο το δυνατόν πιο γεμάτη.

Μόνο Για Σήμερα

Θέλω να ζήσω και να χαρώ τη ζωή μου. Για να συμβεί αυτό, θα βάλω πρώτη την ανάρρωσή μου.