Η ζωή είναι μια σειρά από αποφάσεις, πράξεις και συνέπειες. Όταν κάναμε χρήση, οι αποφάσεις μας συνήθως καθορίζονταν από την αρρώστια μας και κατέληγαν σε αυτοκαταστροφικές πράξεις με αρνητικές συνέπειες. Φτάσαμε να θεωρούμε ότι το να παίρνουμε αποφάσεις ήταν ένα επικίνδυνο παιχνίδι, που καλό θα ήταν να αποφεύγουμε να παίζουμε.
Έχοντας αυτό κατά νου, για πολλούς από εμάς είναι ιδιαίτερα δύσκολο το να μάθουμε να παίρνουμε αποφάσεις στην ανάρρωση. Σιγά-σιγά, δουλεύοντας τα Δώδεκα Βήματα, εξασκούμαστε στο να παίρνουμε υγιείς αποφάσεις, οι οποίες αποφέρουν θετικά αποτελέσματα. Εκεί που κάποτε η αρρώστια μας επηρέαζε τη θέλησή μας και τη ζωή μας, τώρα ζητάμε από την Ανώτερή μας Δύναμη να μας φροντίσει. Στην απογραφή μας εξετάζουμε τις αξίες μας και τις πράξεις μας, αυτά που ανακαλύπτουμε τα μοιραζόμαστε με κάποιον που εμπιστευόμαστε, και ζητάμε από τον Θεό της κατανόησής μας να αφαιρέσει τις ατέλειές μας. Όταν δουλεύουμε τα Βήματα ελευθερωνόμαστε από την επιρροή της αρρώστιας μας και μαθαίνουμε αρχές που μας βοηθούν να παίρνουμε αποφάσεις, αρχές που ισχύουν σε όλες μας τις υποθέσεις.
Σήμερα οι αποφάσεις μας και οι συνέπειές τους δεν είναι ανάγκη να επηρεάζονται από την αρρώστια μας. Η πίστη μάς δίνει κουράγιο και καθοδήγηση για να παίρνουμε σωστές αποφάσεις και τη δύναμη να τις κάνουμε πράξη. Όταν παίρνουμε αποφάσεις με αυτόν τον τρόπο, η ζωή μας αποκτά νόημα.
