Ο εθισμός μάς έδωσε ένα σύστημα αξιών, κάποιες αρχές που εφαρμόζαμε στη ζωή μας. Μια απ’ αυτές τις αξίες ήταν: «Μου την έκανες μία, θα στην κάνω εγώ δέκα!» Μια άλλη αξία που κυριαρχούσε την περίοδο της αρρώστιας ήταν: «Αυτό είναι δικό μου! Εντάξει μωρέ, μπορεί να μην ήταν δικό μου εξαρχής, αλλά το γούσταρα και το έκανα δικό μου!» Αυτού του είδους οι αξίες δεν είναι καν αξίες – μοιάζουν περισσότερο με εκλογικεύσεις και σίγουρα δε μας βοηθούσαν να παίρνουμε σωστές και στοργικές αποφάσεις. Στην ουσία, με αυτές τις αξίες σκάβαμε όλο και πιο βαθιά το λάκκο μας.
Τα Δώδεκα Βήματα μάς δίνουν πολλές αληθινές αξίες, αξίες που μας βοηθούν να ζούμε αρμονικά με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας. Δε βασίζουμε την πίστη μας στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας ή στον περίγυρό μας, αλλά σε μια Ανώτερη Δύναμη – και κάνοντάς το αυτό νιώθουμε αρκετά ασφαλείς ώστε να εμπιστευθούμε τον περίγυρό μας, την οικογένειά μας, ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μαθαίνουμε να είμαστε ειλικρινείς, ό,τι και να γίνει, και να αποφεύγουμε να κάνουμε πράγματα που ίσως δε θα θέλαμε να αποκαλύψουμε. Μαθαίνουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας. Η έννοια ότι «αυτό είναι δικό μου» αντικαθίσταται από ένα πνεύμα ανιδιοτέλειας. Αυτές είναι οι αξίες που μας βοηθούν να γίνουμε ένα υπεύθυνο και δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας. Με αυτές τις αξίες, αντί να σκάβουμε όλο και πιο βαθιά το λάκκο, ξαναβγαίνουμε στη ζωή.
