Όσο συνεχίζουμε να οφείλουμε επανορθώσεις, ο πνευματικός μας κόσμος είναι γεμάτος με πράγματα που δε χρειαζόμαστε. Κουβαλάμε το επιπλέον φορτίο μιας συγνώμης που χρωστάμε, μιας μνησικακίας που κρατάμε ή κάποιων τύψεων που νιώθουμε και δεν έχουμε μοιραστεί. Είναι σαν να έχουμε ακατάστατο το σπίτι μας. Θα μπορούσαμε να φύγουμε για να μη βλέπουμε το χάος που επικρατεί ή να περνάμε πάνω από τις ακαταστασίες προσποιούμενοι ότι δεν υπάρχουν. Με το να αγνοούμε όμως την ακαταστασία δε σημαίνει ότι αυτή θα εξαφανιστεί. Στο τέλος, τα βρώμικα πιάτα, το χαλί με τα ψίχουλα και ο γεμάτος σκουπιδοτενεκές θα παραμείνουν εκεί μέχρι να τα καθαρίσουμε.
Όσο δύσκολο είναι να ζει κανείς σε ακατάστατο σπίτι, άλλο τόσο δύσκολο είναι να ζει μέσα σε πνευματική σύγχυση. Είναι σαν να σκοντάφτουμε συνέχεια στις ακαταστασίες του χθες. Κάθε φορά που προσπαθούμε να πάμε κάπου, πάντα θα βρίσκεται κάτι που θα μας κλείνει το δρόμο. Όσο δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη να κάνουμε τις επανορθώσεις μας, η πνευματική σύγχυση θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Και το θέμα είναι ότι δεν μπορούμε να πληρώσουμε κάποιον άλλον να το κάνει για εμάς. Αυτή τη δουλειά πρέπει να την κάνουμε εμείς.
Κερδίζουμε μια βαθιά αίσθηση ικανοποίησης όταν κάνουμε τις επανορθώσεις μας. Όπως νιώθουμε όταν έχουμε καθαρίσει το σπίτι μας και καθόμαστε και απολαμβάνουμε το χώρο που λαμποκοπάει, έτσι και το πνεύμα θα αναζωογονηθεί όντας πια ελεύθεροι να απολαύσουμε την ανάρρωση μας. Και αφού έχει μπει σε μια σειρά αυτό το χάος, μετά το μόνο που χρειάζεται είναι να μαζεύουμε ό,τι κάνουμε.
