Πολλοί από εμάς ερχόμαστε στους Ναρκομανείς Ανώνυμους νιώθοντας πολύ άσχημα με τον εαυτό μας. Συγκριτικά με μας, οι ναρκομανείς σε ανάρρωση που συναντάμε στις συγκεντρώσεις μάς φαίνονται εξωπραγματικά γαλήνιοι. Αυτοί οι σοφοί, στοργικοί άνθρωποι ζουν εδώ και πολλούς μήνες ή και χρόνια σύμφωνα με πνευματικές αρχές, προσφέροντας σε άλλους χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση. Τους εμπιστευόμαστε και τους επιτρέπουμε να μας αγαπούν μέχρι να μπορέσουμε να αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας. Περιμένουμε απ’ αυτούς να τα διορθώσουν όλα.
Όταν ο αρχικός ενθουσιασμός της ανάρρωσης αρχίσει να καταλαγιάζει, αρχίζουμε να βλέπουμε την ανθρώπινη πλευρά των φίλων μας στο ΝΑ και του υποστηρικτή μας. Ίσως ένας φίλος απ’ την ομάδα που πηγαίνουμε μάς στήσει σε ένα ραντεβού για καφέ, ή βλέπουμε δύο παλιά μέλη να αρπάζονται σε μια συγκέντρωση υπηρεσιών, ή συνειδητοποιούμε ότι ο υποστηρικτής μας έχει κι αυτός ένα-δυο ελαττώματα. Πέφτουμε απ’ τα σύννεφα, απογοητευόμαστε – τελικά, αυτοί οι ναρκομανείς σε ανάρρωση δεν είναι τέλειοι; Πώς γίνεται λοιπόν να συνεχίσουμε να τους εμπιστευόμαστε;
Κάπου ανάμεσα στους «πρωταθλητές της ανάρρωσης» και στα «ρεμάλια του ΝΑ» βρίσκεται η αλήθεια: Τα άλλα μέλη της αδελφότητας δεν είναι ούτε τέλειοι ούτε και άχρηστοι. Εδώ που τα λέμε, αν ήταν τέλειοι δε θα χρειαζόντουσαν αυτό το πρόγραμμα. Οι φίλοι μας και ο υποστηρικτής μας είναι απλά ναρκομανείς σε ανάρρωση, όπως κι εμείς. Μπορούμε να ταυτιστούμε με τις εμπειρίες τους στην ανάρρωση και να ωφεληθούμε από αυτές.
