17 Σεπτεμβρίου / Πέρα από το Πέμπτο Βήμα

«Μπορεί να νομίζουμε ότι έχουμε κάνει ήδη αρκετά, απλά και μόνο γράφοντας για το παρελθόν μας. Δεν μας παίρνει να κάνουμε αυτό το λάθος».
Βασικό Κείμενο, σελ. 38

Μερικοί από εμάς δεν τρελαινόμαστε με την ιδέα να γράφουμε Τέταρτο Βήμα. Άλλοι, πάλι, πάμε στο εντελώς αντίθετο άκρο. Παρά την αυξανόμενη ανησυχία του υποστηρικτή μας, κάνουμε ξανά και ξανά την απογραφή του εαυτού μας. Ανακαλύπτουμε όλους τους λόγους για τους οποίους ήμασταν όπως ήμασταν. Έχουμε την εντύπωση ότι αν σκεφτόμαστε, γράφουμε και μιλάμε για το παρελθόν μας, αυτό είναι αρκετό. Δεν ακούμε αυτά που μας προτείνει ο υποστηρικτής μας, να γίνουμε δηλαδή απόλυτα έτοιμοι να μας αφαιρεθούν τα ελαττώματα, ή να κάνουμε επανορθώσεις για τη ζημιά που έχουμε προκαλέσει. Εμείς όμως γράφουμε ακόμα περισσότερα για αυτά τα ελαττώματα και μοιραζόμαστε με χαρά τις καινούργιες μας «ανακαλύψεις». Τελικά, ο υποστηρικτής μας, εξαντλημένος, απομακρύνεται από εμάς για να προστατεύσει τον εαυτό του.
Όσο υπερβολικό και να φαίνεται αυτό το σενάριο, πολλοί από εμάς έχουμε βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση. Το να σκεφτόμαστε, να γράφουμε και να μιλάμε για το τι δεν πήγαινε καλά με εμάς μάς έκανε να νιώθουμε ότι έχουμε τον απόλυτο έλεγχο. Αργά ή γρήγορα, όμως, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε κολλήσει στα προβλήματά μας χωρίς να έχουμε ιδέα για το ποιες είναι οι λύσεις. Ξέραμε ότι αν θέλαμε να ζήσουμε με έναν άλλο τρόπο, θα έπρεπε να προχωρήσουμε στο πρόγραμμα και πέρα από το Πέμπτο Βήμα. Αρχίσαμε να να ζητάμε την προθυμία να αφήσουμε μια Ανώτερη Δύναμη να αφαιρέσει τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας, για τα οποία είχαμε βαθιά επίγνωση. Κάναμε επανορθώσεις για την καταστροφή που είχαμε προκαλέσει σε άλλους δρώντας σύμφωνα με αυτά τα ελαττώματα. Μόνο τότε αρχίζουμε να βιώνουμε την ελευθερία που φέρνει η πνευματική αφύπνιση. Σήμερα δεν είμαστε πια θύματα· είμαστε ελεύθεροι να προχωρήσουμε στην ανάρρωσή μας.