Όταν παραμελούμε την ανάρρωσή μας είναι σαν να παραμελούμε οποιοδήποτε δώρο μάς έχει δοθεί. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σας έδωσε ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Θα το αφήνατε παρατημένο έξω μέχρι να σαπίσουν τα λάστιχα; Θα το οδηγούσατε χωρίς να του κάνετε τα τακτικά σέρβις, μέχρι να σας μείνει; Όχι φυσικά! Θα κάνατε ό,τι περνάει απ’ το χέρι σας για να κρατήσετε σε καλή κατάσταση αυτό το πολύτιμο δώρο.
Η ανάρρωση είναι κι αυτή ένα δώρο και χρειάζεται να τη φροντίσουμε αν θέλουμε να την κρατήσουμε. Αν και η ανάρρωση δε συνοδεύεται από κάποια εγγύηση, υπάρχει ένας τρόπος να τη συντηρήσουμε. Αυτή η συντήρηση περιλαμβάνει τακτική συμμετοχή σε συγκεντρώσεις και διάφορα είδη υπηρεσιών. Θα χρειαστεί καθημερινή φροντίδα –το Δέκατό μας Βήμα– και, μια στο τόσο, ένα Τέταρτο Βήμα εφ’ όλης της ύλης. Αν συντηρούμε το δώρο της ανάρρωσης και είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό κάθε μέρα, θα το διατηρήσουμε.
Το δώρο της ανάρρωσης δυναμώνει με την προσφορά. Αν δεν το χαρίσουμε, δεν μπορούμε να το κρατήσουμε. Όταν όμως μοιραζόμαστε την ανάρρωσή μας με άλλους, την εκτιμούμε όλο και περισσότερο
