Στη διαδικασία ζωής του να φτάσουμε να πιστεύουμε, η κατανόησή μας για τον Θεό θα αλλάξει. Η κατανόηση που έχουμε όταν είμαστε νεοφερμένοι δε θα είναι η ίδια μετά από μερικούς μήνες καθαρότητας, ούτε θα είναι η ίδια μετά από μερικά χρόνια καθαρότητας.
Η αρχική μας κατανόηση μιας Δύναμης μεγαλύτερης από τον εαυτό μας πιθανόν να είναι περιορισμένη. Αυτή η Δύναμη θα μας κρατήσει καθαρούς, αλλά ίσως νομίζουμε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο για μας. Μπορεί να διστάζουμε να προσευχηθούμε, επειδή έχουμε θέσει όρια όσον αφορά το τι θα ζητήσουμε από την Ανώτερή μας Δύναμη να κάνει για μας. Μπορεί να λέμε «αυτό το θέμα είναι τόσο δύσκολο, που ούτε ο Θεός δεν μπορεί να κάνει κάτι» ή «ο Θεός έχει πολλούς ανθρώπους να φροντίσει· δεν έχει καιρό για εμένα».
Όσο όμως προχωράμε στην ανάρρωση, τόσο αλλάζει και η κατανόησή μας. Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι τα μόνα εμπόδια στην αγάπη και τη χάρη του Θεού είναι εκείνα που εμείς βάζουμε όταν αρνούμαστε να βγούμε από τη μέση. Ο στοργικός Θεός που φτάνουμε να πιστεύουμε είναι αστείρευτος και η δύναμη και η αγάπη που βρίσκουμε στην πίστη μας είναι διαθέσιμη σχεδόν για κάθε ναρκομανή που αναρρώνει σε όλο τον κόσμο.
