«Σε τι χρησιμεύει ο πόνος;» σκεφτόμαστε κάθε φορά που πονάμε. Δεν καταλαβαίνουμε σε τι ωφελεί ο πόνος. Μοιάζει σαν ένα ανούσιο βασανιστήριο. Αν κάποιος την ώρα που πονάμε μάς μιλήσει για πνευματική ανάπτυξη, κατά πάσα πιθανότητα θα κάνουμε μια γκριμάτσα και θα απομακρυνθούμε, σκεπτόμενοι ότι δεν έχουμε συναντήσει πιο αναίσθητο άνθρωπο στη ζωή μας.
Όμως, τι θα γινόταν αν οι άνθρωποι δεν ένιωθαν πόνο – είτε σωματικό είτε συναισθηματικό; Θα ήταν όλα τέλεια; Όχι ακριβώς. Αν δεν μπορούσαμε να νιώσουμε σωματικό πόνο, δε θα ξέραμε πότε μας έχει μπει κάτι στο μάτι, πότε να σταματήσουμε να γυμναζόμαστε ή πότε χρειάζεται να γυρίσουμε πλευρό στον ύπνο μας. Απλά θα κακοποιούσαμε τον εαυτό μας λόγω της έλλειψης του φυσικού τρόπου προειδοποίησης.
Το ίδιο ισχύει και για τον συναισθηματικό πόνο. Πώς θα ξέραμε ότι η ζωή μας έχει γίνει ακυβέρνητη αν δεν είχαμε πονέσει; Ακριβώς όπως ο σωματικός πόνος, ο συναισθηματικός πόνος μάς προειδοποιεί πότε να σταματήσουμε κάτι που μας βλάπτει.
Ο πόνος, όμως, έχει κι άλλο ρόλο πέρα από το να μας κινητοποιεί. Ο συναισθηματικός πόνος λειτουργεί και σαν μέτρο σύγκρισης όταν είμαστε χαρούμενοι. Δε θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τη χαρά αν δεν γνωρίζαμε τον πόνο.
