Στον ενεργό εθισμό, πολλοί από εμάς ζούσαμε σαν ρομπότ. Δε θέλαμε ή δεν μπορούσαμε να επιλέξουμε τις πράξεις μας, τις προτιμήσεις μας ή ακόμα και πού θα ζήσουμε. Επιτρέπαμε στα ναρκωτικά και στους άλλους ανθρώπους να παίρνουν για μας ακόμα και τις πιο απλές αποφάσεις. Ελευθερία από τον ενεργό εθισμό σημαίνει, εκτός άλλων, το να αποφασίζουμε εμείς για τον εαυτό μας.
Η ελευθερία επιλογής είναι ένα υπέροχο δώρο, αλλά συγχρόνως και πολύ μεγάλη ευθύνη. Όταν έχουμε επιλογή, ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε και σε τι πραγματικά πιστεύουμε. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι καλούμαστε να ζυγίσουμε τις επιλογές μας και να δεχτούμε τις όποιες συνέπειες. Αυτό οδηγεί μερικούς από μας να αναζητήσουμε κάποιον που θα πάρει τις αποφάσεις για μας –τον υποστηρικτή μας, την ομάδα μας, τους φίλους μας στο ΝΑ– όπως έκανε και η αρρώστια μας όταν κάναμε χρήση. Αυτό δεν είναι ανάρρωση!
Είναι άλλο πράγμα να ζητάμε την εμπειρία των άλλων, και άλλο το να μεταθέτουμε την προσωπική μας ευθύνη. Αν δεν αξιοποιήσουμε το δώρο της ελευθερίας που μας έχει δοθεί, αν αρνηθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες που το συνοδεύουν, θα το χάσουμε και η ζωή μας θα γίνει πιο φτωχή. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την ανάρρωσή μας και για τις επιλογές μας. Όσο δύσκολο και να φαίνεται, πρέπει να επιλέγουμε εμείς για τον εαυτό μας και να είμαστε πρόθυμοι να δεχόμαστε τις συνέπειες.
