Κάθε ζωή έχει αρχή και τέλος. Όμως, όταν ένας άνθρωπος που αγαπάμε πολύ φτάνει στο τέλος της ζωής του, μπορεί να μας είναι πολύ δύσκολο να δεχτούμε αυτή την ξαφνική και απόλυτη απουσία. Το πένθος μπορεί να είναι τόσο βαρύ, που φοβόμαστε ότι δε θα το αντέξουμε – αλλά αυτό δεν ισχύει. Η στενοχώρια που νιώθουμε μπορεί να είναι ό,τι πιο επώδυνο έχουμε βιώσει ποτέ, αλλά θα περάσει.
Δε χρειάζεται να ξεφύγουμε από τα συναισθήματα που μπορεί να μας φέρει ο θάνατος ενός αγαπημένου ανθρώπου. Ο θάνατος και το πένθος είναι αναπόσπαστα κομμάτια της «ζωής με τους όρους της». Όταν αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να βιώσει αυτά τα συναισθήματα, ερχόμαστε πιο κοντά στην ανάρρωση και στην ανθρώπινή μας φύση.
Κάποιες φορές ο θάνατος ενός άλλου ανθρώπου μάς φέρνει αντιμέτωπους με το γεγονός ότι είμαστε κι εμείς θνητοί. Επανεξετάζουμε τις προτεραιότητές μας και εκτιμάμε ακόμα περισσότερο το ότι κάποιοι άνθρωποι που αγαπάμε είναι ακόμα ζωντανοί. Δε θα είμαστε ούτε εμείς ούτε εκείνοι ζωντανοί για πάντα. Θέλουμε μια ζωή γεμάτη με όλα όσα αξίζουν τον κόπο, για όσο αυτή διαρκέσει.
Μπορεί να ανακαλύψουμε ότι ο θάνατος ενός αγαπημένου μας ανθρώπου μάς βοηθά να βελτιώσουμε τη συνειδητή επαφή με την Ανώτερή μας Δύναμη. Αν έχουμε στο νου μας ότι μπορούμε πάντα να στρεφόμαστε σε αυτή την πηγή δύναμης όταν είμαστε δύσκολα, θα κρατάμε σταθερή επαφή με αυτή ανεξάρτητα τού τι συμβαίνει γύρω μας.
