Από τις πρώτες μας συγκεντρώσεις ακούμε άλλους ναρκομανείς να μιλάνε για τα δώρα που τους έχουν δοθεί στην ανάρρωση, τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τα βλέπαμε ως δώρα. Ένα τέτοιο «δώρο» είναι η δυνατότητα να νιώθουμε πάλι, μετά από πολύ καιρό, συναισθήματα που είχαμε παγώσει κάνοντας χρήση. Δεν είναι δύσκολο να δούμε την αγάπη, τη χαρά και την ευτυχία ως δώρα, παρόλο που δεν τα έχουμε νιώσει εδώ και πολύ καιρό. Τι γίνεται όμως με τα «άσχημα» συναισθήματα, όπως είναι ο θυμός, η λύπη, ο φόβος και η μοναξιά; Τέτοια συναισθήματα πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να είναι δώρα. Εδώ που τα λέμε, πώς είναι δυνατόν να νιώθουμε ευγνώμονες για συναισθήματα που θέλουμε πάση θυσία να αποφύγουμε;
Βλέποντας αυτά τα συναισθήματα από μια άλλη σκοπιά, ίσως και να νιώσουμε ευγνωμοσύνη. Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι έχουμε φτάσει να πιστεύουμε σε μια στοργική Ανώτερη Δύναμη, από την οποία έχουμε ζητήσει να μας φροντίζει. Ο Θεός της κατανόησής μας δεν κάνει λάθη. Τα συναισθήματα που νιώθουμε, «ωραία» ή «άσχημα», έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο. Έχοντας αυτό κατά νου, συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχουν «άσχημα» συναισθήματα, πάρα μόνο ευκαιρίες για να μάθουμε κάτι. Αποκτάμε το κουράγιο που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε όποια συναισθήματα κι αν έρθουν στη μέρα μας, με τη δική μας πίστη και τη φροντίδα της Ανώτερής μας Δύναμης.
Είναι αλήθεια αυτό που ακούμε από τον πρώτο καιρό της ανάρρωσης, πως «η Ανώτερή μας Δύναμη δεν θα μας δώσει περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να αντέξουμε μέσα στη μέρα». Άλλωστε, ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ανάρρωσης είναι το να μπορούμε να βιώνουμε τα συναισθήματά μας.
