Οι ενοχές είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα εμπόδια που δυσκολεύουν την ανάρρωσή μας. Μια από τις πιο τρανταχτές μορφές ενοχής είναι η αυτο-αποστροφή που βιώνουμε όταν προσπαθούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας αλλά νιώθουμε ότι αυτό που κάναμε δεν συγχωρείται.
Πώς μπορούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας και να το νιώσουμε αυτό μέσα μας; Αρχικά, χρειάζεται να θυμηθούμε ότι οι ενοχές και η αποτυχία δεν είναι κρίκοι μιας αλυσίδας που δεν σπάει! Όταν μοιραζόμαστε ειλικρινά με τον υποστηρικτή μας και με άλλους ναρκομανείς, αυτό μας επιβεβαιώνεται. Συχνά το αποτέλεσμα ενός τέτοιου μοιράσματος είναι ότι βλέπουμε πιο καθαρά το δικό μας κομμάτι στις καταστάσεις της ζωής μας. Μερικές φορές συνειδητοποιούμε ότι είχαμε πολύ υψηλές προσδοκίες. Γινόμαστε πιο πρόθυμοι να εστιάσουμε στη λύση, αντί να κολλάμε στο πρόβλημα.
Κάπου στη διαδρομή, ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε πραγματικά. Συχνά βλέπουμε ότι δεν είμαστε ούτε απόλυτα τέλειοι ούτε απόλυτα ατελείς, όπως έχουμε κατά καιρούς φανταστεί. Δεν είμαστε αναγκασμένοι να επιβεβαιώσουμε τις ψευδαισθήσεις μας, ούτε να τις διαψεύσουμε· το μόνο που χρειάζεται είναι να ζούμε στην πραγματικότητα.
