Αφού έχουμε παραμείνει καθαροί για κάποιο χρονικό διάστημα, μερικοί από εμάς έχουμε την τάση να ξεχνάμε ποια είναι η βασική μας προτεραιότητα. Μπορεί να έχει περάσει μια εβδομάδα ή περισσότερος καιρός, μέχρι να πούμε: «Πρέπει να πάω σε μια συγκέντρωση σήμερα. Έχω να πάω από…» Μας έχουν απορροφήσει άλλα πράγματα, που είναι αρκετά σημαντικά, αλλά όχι τόσο όσο η ενεργή συμμετοχή μας στους Ναρκομανείς Ανώνυμους.
Γίνεται σιγά σιγά. Πιάνουμε μια δουλειά. Ερχόμαστε πάλι κοντά με την οικογένειά μας. Μεγαλώνουμε παιδιά ή αρρωσταίνει το σκυλί μας ή πηγαίνουμε σε νυχτερινό σχολείο. Το σπίτι χρειάζεται καθάρισμα. Τα φυτά μας χρειάζονται περιποίηση. Χρειάζεται να δουλέψουμε μέχρι αργά. Είμαστε κουρασμένοι. Θέλουμε να πάμε να δούμε μια ταινία απόψε. Και κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που τηλεφωνήσαμε στον υποστηρικτή μας, που πήγαμε σε μια συγκέντρωση, που μιλήσαμε με έναν νεοφερμένο ή που απευθυνθήκαμε στον Θεό της κατανόησής μας.
Και τώρα τι κάνουμε; Λοιπόν, ή ανανεώνουμε τη δέσμευσή μας με την ανάρρωση ή θα συνεχίσουμε την πολυάσχολη ζωή μας, μέχρι κάτι να συμβεί που θα μας κάνει ακυβέρνητους. Η επιλογή είναι προφανής. Η πιο έξυπνη τακτική είναι να επενδύσουμε περισσότερη ενέργεια φροντίζοντας τα θεμέλια της ανάρρωσης, πάνω στα οποία έχουμε χτίσει τη ζωή μας. Αυτή η βάση κάνει όλα τα υπόλοιπα δυνατά και είναι σίγουρο ότι θα καταρρεύσει αν ασχολούμαστε συνεχώς με άλλα πράγματα.
