Ίσως έχουν υπάρξει στιγμές στην ανάρρωση που βρεθήκαμε κοντά σε κάποιον που βίωνε μεγάλο πόνο. Δεν μπορούσαμε να ησυχάσουμε. Σκεφτόμασταν συνεχώς: «Πώς μπορώ να τον κάνω να νιώσει καλύτερα;» Ήμασταν ταραγμένοι και νιώθαμε πως δεν μπορούμε να του προσφέρουμε ανακούφιση. Θα θέλαμε να είχαμε περισσότερη εμπειρία να μοιραστούμε μαζί του. Δεν ξέραμε τι να πούμε σε αυτόν τον άνθρωπο.
Μερικές φορές, όμως, η ζωή έχει τον τρόπο της να φροντίζει πληγές που δε γιατρεύονται ακόμα και με τα πιο ειλικρινή λόγια από καρδιάς. Οι λέξεις δεν αρκούν για να εκφράσουμε τη βαθιά μας συμπόνια. Οι κουβέντες δεν μπορούν να αγγίξουν μια τραυματισμένη ψυχή, γιατί αυτές τις πληγές μόνο μια στοργική Ανώτερη Δύναμη μπορεί να τις θεραπεύσει.
Όταν αυτοί που αγαπάμε πενθούν, η παρουσία μας και μόνο είναι η σημαντικότερη πράξη συμπόνιας από μέρους μας. Μπορούμε να μείνουμε ήσυχοι γνωρίζοντας ότι μια στοργική Ανώτερη Δύναμη θα τους φροντίσει· η δική μας ευθύνη είναι απλά να είμαστε εκεί. Η παρουσία μας, μια ζεστή αγκαλιά και η προθυμία να ακούσουμε είναι σίγουρο ότι θα εκφράσουν το βάθος των συναισθημάτων μας και θα μπορέσουν να αγγίξουν την καρδιά ενός ανθρώπου που πονά, με έναν τρόπο που οι λέξεις δεν μπορούν.
