Όταν φτάσαμε στο ΝΑ ήμασταν στη χειρότερη φάση της ζωής μας. Είχαμε ξεμείνει από ιδέες. Αυτό που είχαμε περισσότερο ανάγκη όταν ήρθαμε, ήταν καινούργιες ιδέες, ένα νέο τρόπο ζωής, τον οποίο είχαμε ακούσει να μοιράζονται άλλα μέλη, που τον είχαν εφαρμόσει και είχε λειτουργήσει γι’ αυτούς. Παρ’ όλα αυτά, το κλειστό μας μυαλό μας εμπόδιζε να δεχτούμε εκείνες τις ιδέες που είχαμε ανάγκη για να ζήσουμε.
Η άρνηση δεν μας αφήνει να δούμε πόσο πολύ χρειαζόμαστε νέες ιδέες και καθοδήγηση. Όταν παραδεχόμαστε την ανισχυρότητά μας και αναγνωρίζουμε πόσο ακυβέρνητη έχει γίνει η ζωή μας, αρχίζουμε και βλέπουμε πόσο πολύ έχουμε ανάγκη όλα όσα έχει να μας προσφέρει το ΝΑ.
Το να στηριζόμαστε μόνο στον εαυτό μας και στη θέλησή μας δεν μας αφήνει να παραδεχτούμε ότι μπορεί και να υπάρχει μια Δύναμη μεγαλύτερη από εμάς. Όταν όμως παραδεχτούμε σε τι χάλια φτάσαμε ακολουθώντας την προσωπική μας θέληση, αλλάζει η ματιά μας και μπορούμε να αντιληφθούμε καινούργιες δυνατότητες. Όταν ακούμε άλλους να λένε για μια Δύναμη που έχει επαναφέρει στη ζωή τους τη λογική, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι δυνατό και για μας.
Ένα βάναυσα κλαδεμένο δέντρο μπορούμε να το σώσουμε μπολιάζοντάς το. Με τον ίδιο τρόπο, ο εθισμός μάς είχε στερήσει κάθε δυνατότητα εξέλιξης. Προκειμένου να ωριμάσουμε ή έστω να επιβιώσουμε, πρέπει να ανοίξουμε το μυαλό μας και να επιτρέψουμε σε καινούργιες ιδέες να επηρεάσουν τη ζωή μας.
