Πολλοί από εμάς έχουμε δει πώς κάνει ένα μικρό τα πρώτα του βήματα. Η μητέρα βοηθάει το παιδί να σταθεί στα πόδια του. Ο πατέρας, γονατιστός με απλωμένα τα χέρια, ενθαρρύνει το μικρό με την αφοσίωση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Το μωρό κάνει μερικά βήματα προς το μέρος του πατέρα. Τα μεγαλύτερα αδέρφια του ενθουσιάζονται με την προσπάθειά του. Το μωρό πέφτει κάτω. Η μητέρα του το παρηγορεί, το σηκώνει πάλι όρθιο και το βοηθά να ξεκινήσει πάλι από την αρχή. Αυτή τη φορά το μωρό στέκεται στα πόδια του, τόσο όσο χρειάζεται για να πέσει στην ασφάλεια της αγκαλιάς του πατέρα του.
Όταν είμαστε νεοφερμένοι στα δωμάτια του ΝΑ, μοιάζουμε πολύ με αυτό το μικρό παιδί. Έχοντας συνηθίσει να ζούμε σακατεμένοι από τον εθισμό μέσα στο φόβο και την αβεβαιότητα, χρειαζόμαστε βοήθεια για να σταθούμε στα πόδια μας. Όπως ένα παιδί κάνει τα πρώτα του βήματα προς την ενηλικίωση, έτσι και εμείς κάνουμε κουτσά-στραβά τα πρώτα μας βήματα στην ανάρρωση. Μαθαίνουμε να ζούμε αυτόν τον καινούργιο τρόπο ζωής, γιατί υπάρχουν άλλοι που τον περπάτησαν πριν από εμάς, που μας ενθαρρύνουν και μας παρηγορούν, λέγοντάς μας τι δούλεψε και τι δε δούλεψε για αυτούς. Ο υποστηρικτής μας είναι εκεί για εμάς, όταν χρειαζόμαστε κάποιον να μας παροτρύνει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Πολλές φορές νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα στην ανάρρωση. Όπως ένα παιδάκι που μαθαίνει να περπατάει, έτσι και εμείς κάποιες φορές σκοντάφτουμε ή πέφτουμε. Η Ανώτερή μας Δύναμη, όμως, είναι πάντα εκεί με ανοιχτά τα χέρια για να μας αγκαλιάσει. Και όπως τα αδέρφια του μικρού το ενθαρρύνουν ενθουσιασμένα, έτσι μας στηρίζουν και εμάς τα άλλα μέλη του ΝΑ, καθώς βαδίζουμε στην ανάρρωση αναζητώντας πληρότητα στη ζωή μας.
