Τον καιρό της χρήσης μας, η «ευελιξία» μάς ήταν άγνωστη λέξη. Είχαμε κολλήσει στην ωμή ηδονή των ναρκωτικών, απορρίπτοντας όλες τις τρυφερές, ήρεμες και σε άπειρες παραλλαγές απολαύσεις που αυτός ο κόσμος μας προσφέρει. Η αρρώστια μας είχε μετατρέψει τη ζωή σε μια διαρκή απειλή με κατάληξη φυλακές, ιδρύματα ή θάνατο και, νιώθοντας έτσι, γινόμασταν όλο και πιο σκληροί. Στο τέλος γίναμε εύθραυστοι. Και ήρθε μια στιγμή που μ’ ένα απαλό άγγιγμα της ζωής επιτέλους καταρρεύσαμε, τσακιστήκαμε, ηττηθήκαμε και δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να παραδοθούμε.
Αλλά η υπέροχη ειρωνεία της ανάρρωσης είναι ότι, όταν παραδοθούμε, βρίσκουμε την ευελιξία που είχαμε χάσει στη χρήση μας, η έλλειψη της οποίας μάς οδήγησε στην ήττα. Αποκτήσαμε ξανά την ικανότητα να λυγίζουμε στους ανέμους της ζωής χωρίς να σπάμε. Τώρα, όποτε φυσάει αέρας απολαμβάνουμε την αίσθησή του στο δέρμα μας, εκεί που άλλοτε θα σκληραίναμε για να κρατήσουμε κόντρα.
Οι άνεμοι της ζωής κάθε στιγμή φυσούν προς το μέρος μας και μας φέρνουν νέες ευωδιές και νέες απολαύσεις, ανεπαίσθητα διαφορετικές. Καθώς λυγίζουμε με τη φορά του ανέμου της ζωής, αισθανόμαστε, ακούμε, αγγίζουμε, μυρίζουμε και γινόμαστε όλα όσα έχει να μας προσφέρει. Και κάθε καινούργιος άνεμος μάς ανανεώνει.
