Μερικές φορές φαίνεται σαν να μην αλλάζει απολύτως τίποτα. Κάθε πρωί σηκωνόμαστε και πάμε στην ίδια δουλειά. Κάθε βράδυ τρώμε την ίδια ώρα. Κάθε εβδομάδα πάμε στις ίδιες συγκεντρώσεις. Σήμερα το πρωί κάναμε ακριβώς τα ίδια πράγματα που κάναμε και χθες και προχθές και παραπροχθές. Αφού ξεφύγουμε από την κόλαση του εθισμού και τα τρελά ανεβοκατεβάσματα στη διάθεσή μας τον πρώτο καιρό της ανάρρωσης, ίσως να μας αρέσει που η ζωή μας γίνεται πιο σταθερή, αλλά όχι για πολύ. Στην πορεία συνειδητοποιούμε ότι θέλουμε κάτι περισσότερο. Η μονοτονία και η πλήξη αρχίζουν σιγά-σιγά να μας πνίγουν.
Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε μια ανεξήγητη δυσαρέσκεια με την ανάρρωσή μας. Είναι σαν να μας διαφεύγει κάτι, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς και γιατί. Ρίχνουμε μια ματιά σε λίστες ευγνωμοσύνης που έχουμε κάνει κατά καιρούς και βρίσκουμε εκατοντάδες πράγματα για τα οποία θα μπορούσαμε να νιώθουμε ευγνώμονες. Όλες οι ανάγκες μας καλύπτονται· έχουμε μια γεμάτη ζωή πέρα από κάθε μας προσδοκία. Άρα, γιατί νιώθουμε έτσι;
Ίσως έχει έρθει η ώρα να χρησιμοποιήσουμε το δυναμικό μας στο έπακρο. Οι δυνατότητές μας περιορίζονται μόνο από το μέχρι πού φτάνουν τα όνειρά μας. Μπορούμε να μάθουμε κάτι καινούργιο, να θέσουμε ένα νέο στόχο, να βοηθήσουμε έναν ακόμη νεοφερμένο ή να ξεκινήσουμε μια νέα φιλία. Είναι σίγουρο ότι ψάχνοντας μπορούμε να βρούμε καινούργιες προκλήσεις και η ζωή μας να αποκτήσει ξανά νόημα, ποικιλία και πληρότητα.
