Αυτό που μπορεί γρηγορότερα απ’ οτιδήποτε άλλο να μας απομονώσει από τη ζεστασιά και τη συντροφικότητα των άλλων μελών του ΝΑ είναι η ανάγκη μας να έχουμε πάντα δίκιο. Όντας ανασφαλείς, το παίζουμε αυθεντίες. Επειδή υποφέρουμε από χαμηλή αυτοεκτίμηση, προσπαθούμε να φανούμε ανώτεροι μειώνοντας τους άλλους. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτή η τακτική διώχνει τους άλλους μακριά μας∙ στη χειρότερη, όσο προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε τους άλλους με το πόσο «σωστοί» είμαστε, τόσο περισσότερο είμαστε λάθος.
Δε χρειάζεται να είμαστε «σωστοί» για να νιώσουμε ασφαλείς∙ δε χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι έχουμε όλες τις απαντήσεις προκειμένου να μας αγαπούν ή να μας σέβονται. Στην πραγματικότητα, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Κανένας από μας δεν έχει όλες τις απαντήσεις.
Βασιζόμαστε ο ένας στον άλλον για να συμπληρώσουμε τα κενά μας και να έχουμε μια καλή κατανόηση των πραγμάτων. Βασιζόμαστε σε μία Δύναμη μεγαλύτερη από τη δική μας, για να αναπληρώσει την ανισχυρότητά μας. Ζούμε πιο αρμονικά με τους άλλους όταν προσφέρουμε αυτά που ξέρουμε, παραδεχόμαστε όσα δεν ξέρουμε, και επιδιώκουμε να μαθαίνουμε από την εμπειρία των άλλων. Νιώθουμε ασφαλείς με τον εαυτό μας όταν παύουμε να βασιζόμαστε μόνο στη δική μας δύναμη και αρχίζουμε να βασιζόμαστε στον Θεό της κατανόησής μας.
Δεν υπάρχει λόγος να είμαστε συνέχεια «σωστοί»∙ το μόνο που χρειάζεται είναι να αναρρώσουμε.
