Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε έναν ή δύο ιδιαίτερα δύσκολους ανθρώπους στη ζωή μας. Πώς μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τέτοιου είδους ανθρώπους στην ανάρρωση;
Αρχικά κάνουμε τη δική μας απογραφή. Έχουμε βλάψει αυτόν τον άνθρωπο; Μήπως κάποια δική μας πράξη ή συμπεριφορά προκάλεσε με κάποιο τρόπο τη στάση αυτού του ανθρώπου απέναντί μας; Αν είναι έτσι, θα θελήσουμε να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, να παραδεχτούμε το λάθος μας και να ζητήσουμε από την Ανώτερή μας Δύναμη να μας απαλλάξει από εκείνα τα ελαττώματα που μας εμποδίζουν να βοηθάμε και να κρατάμε μια θετική στάση.
Στη συνέχεια, ως άνθρωποι που αναζητούμε την πνευματικότητα στη ζωή μας, προσεγγίζουμε το ζήτημα από την οπτική του άλλου ανθρώπου. Ίσως αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα, που δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε ή δε γνωρίζουμε καν την ύπαρξή τους, και εξαιτίας αυτών είναι που γίνεται δυσάρεστος στους άλλους. Όπως συνηθίζουμε να λέμε, στην ανάρρωση επιδιώκουμε «να συγχωρούμε παρά να μας συγχωρούν, να κατανοούμε παρά να μας κατανοούν».
Τέλος, αν είναι στο χέρι μας, αναζητούμε τρόπους να βοηθάμε τους άλλους ανθρώπους να ξεπερνούν τις δυσκολίες τους, χωρίς να θίγουμε την αξιοπρέπειά τους. Προσευχόμαστε να είναι καλά, να ωριμάζουν πνευματικά και, όσο για εμάς, να μπορούμε να τους προσφέρουμε την άνευ όρων αγάπη που ήταν τόσο σημαντική στη δική μας ανάρρωση.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους δύσκολους ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή μας, ούτε μπορούμε να ικανοποιούμε τους πάντες. Ωστόσο, εφαρμόζοντας τις πνευματικές αρχές που έχουμε μάθει στο ΝΑ, μπορούμε να μάθουμε να τους βλέπουμε με αγάπη.
