Πριν αρχίσουμε τη χρήση, οι περισσότεροι από εμάς είχαμε στο μυαλό μας μια στερεότυπη εικόνα για τους ναρκομανείς. Μερικοί φανταζόμασταν ένα πρεζάκι που κλέβει μαγαζιά για να πιει. Άλλοι τους φανταζόμασταν ως παρανοϊκούς απόκληρους που βλέπουν τη ζωή κρυμμένοι πίσω από τραβηγμένες κουρτίνες και κλειδωμένες πόρτες. Πιστεύαμε ότι απ’ τη στιγμή που δεν ταιριάζαμε με κάποιο απ’ αυτά τα στερεότυπα, δεν ήμασταν ναρκομανείς.
Στην πορεία της χρήσης, απορρίψαμε αυτές τις αντιλήψεις περί εθισμού, αλλά υιοθετήσαμε κάτι εξίσου λανθασμένο: την ιδέα ότι ο εθισμός έχει να κάνει μόνο με τα ναρκωτικά. Μπορεί να πιστεύαμε ότι εθισμός σημαίνει σωματική εξάρτηση, θεωρώντας ότι αν μια ουσία δεν προκαλούσε σωματική εξάρτηση, δεν ήταν εθιστική. Ή πιστεύαμε ότι τα ναρκωτικά που παίρναμε ήταν η αιτία για όλα μας τα προβλήματα. Σκεφτόμασταν ότι αν απλά βγάζαμε τα ναρκωτικά, η ζωή μας θα επανερχόταν στη λογική.
Ένα απ’ τα πιο σημαντικά μαθήματα που πήραμε στους Ναρκομανείς Ανώνυμους είναι ότι ο εθισμός είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα ναρκωτικά. Ο εθισμός είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας· μια αρρώστια που επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής μας, με ή χωρίς ουσίες. Βλέπουμε ότι επηρεάζει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας, ακόμα και αφού έχουμε σταματήσει να πίνουμε. Γι’ αυτό το λόγο, χρειαζόμαστε μία λύση για όλους τους τομείς της ζωής μας: τα Δώδεκα Βήματα.
