14 Ιουλίου / Μια εσωτερική υπόθεση

«Η κοινωνική αποδοχή δεν ισοδυναμεί με ανάρρωση».
Βασικό Κείμενο, σελ. 25

Σε πολλούς από εμάς στην ανάρρωση, ένα από τα πρώτα πράγματα που καλυτερεύει είναι η εξωτερική μας εμφάνιση. Είμαστε πιο υγιείς, ντυνόμαστε καλύτερα. Κι αφού δεν έχουμε πια τον εθισμό να μας τσιγκλάει κάθε λίγο και λιγάκι, πολλοί από εμάς τελικά σταματάμε να κλέβουμε, να λέμε ψέματα και να εκμεταλλευόμαστε τους άλλους. Αρχίζουμε να δείχνουμε «φυσιολογικοί», μόνο και μόνο επειδή πια δεν πίνουμε.

Το να φαινόμαστε εντάξει είναι πολύ διαφορετικό πράγμα από το να είμαστε εντάξει. Το ότι γινόμαστε αποδεκτοί από τους ανθρώπους γύρω μας είναι ένα από τα οφέλη της ανάρρωσης, δεν είναι όμως αυτό η ανάρρωση. Μπορούμε να απολαμβάνουμε τα οφέλη της ανάρρωσης, δεν πρέπει όμως και να παραμελούμε την πηγή όλων αυτών. Η ανάρρωση που έχει διάρκεια δεν έχει να κάνει με την αποδοχή των άλλων, αλλά με τις εσωτερικές αλλαγές που προκύπτουν δουλεύοντας τα Δώδεκα Βήματα.

Μόνο Για Σήμερα

Ξέρω ότι το να φαίνομαι καλά δεν είναι το παν. Η ανάρρωση με διάρκεια είναι μια εσωτερική υπόθεση.