Ο εθισμός είναι μια αρρώστια ταυτισμένη με τη μοναξιά. Μπορεί να περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους αλλά, αργά ή γρήγορα, ο εθισμός δημιουργεί ένα ρήγμα ανάμεσα σε μας και στους άλλους, ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Πολλοί από εμάς ήρθαμε στους Ναρκομανείς Ανώνυμους λόγω της απόλυτης μοναξιάς που βιώσαμε.
Παρά το γεγονός ότι μπήκαμε στα δωμάτια των Ναρκομανών Ανωνύμων επιφυλακτικοί και καχύποπτοι, μας υποδέχτηκαν με μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο και με την παρότρυνση «συνέχισε να έρχεσαι». Μπορεί να είναι το πρώτο μέρος που έχουμε νιώσει ευπρόσδεκτοι εδώ και πάρα πολύ καιρό. Βλέπουμε τα μέλη να μιλάνε, να γελάνε και να φεύγουνε παρέα μετά τη συγκέντρωση, για περισσότερη κουβέντα σε κάποιο κοντινό καφέ. Σκεφτόμαστε αν μπορούμε κι εμείς να γίνουμε κομμάτι αυτής της ωραίας παρέας.
Το μοτίβο της απομόνωσης που έχουμε μπορεί να το κάνει αρκετά δύσκολο αυτό. Με τον καιρό όμως, αρχίζουμε να νιώθουμε περισσότερο «μέρος του συνόλου» και λιγότερο «έξω από τα πράγματα». Μετά από ένα διάστημα, μπαίνουμε στα δωμάτια και νιώθουμε άνετα. Κάνουμε φίλους και η ζωή μας αρχίζει να αλλάζει.
Το ΝΑ μάς μαθαίνει πώς να βγαίνουμε από την απομόνωση. Μέσα από τις πρώτες διστακτικές επαφές που κάνουμε στην ομάδα της επιλογής μας, συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι και τόσο δύσκολο να κάνουμε φίλους. Όταν μοιραζόμαστε ειλικρινά με τους άλλους, αρχίζουμε να νιώθουμε ότι ανήκουμε.
