15 Σεπτεμβρίου / Γεμίζοντας το κενό

«…μπαίνουμε στη λογική ότι αν έχουμε αρκετό φαγητό, πολύ σεξ ή πολλά χρήματα θα νιώσουμε ικανοποίηση και όλα θα είναι μια χαρά».
Βασικό Κείμενο, σελ. 92-93

Την εποχή της χρήσης δεν μπορούσαμε ποτέ να έχουμε όσα ναρκωτικά θέλαμε ή λεφτά ή σεξ ή οτιδήποτε άλλο. Ακόμα και το πάρα πολύ δεν ήταν ποτέ αρκετό! Νιώθαμε ένα κενό μέσα μας. Αν και προσπαθούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις να γεμίσουμε κάπως αυτό το κενό, ποτέ δεν τα καταφέραμε. Στο τέλος, συνειδητοποιήσαμε την αδυναμία μας να γεμίσουμε αυτό το κενό· για να γίνει αυτό εφικτό, χρειαζόμασταν μία Δύναμη μεγαλύτερη από εμάς.
Σταματήσαμε λοιπόν τη χρήση και σταματήσαμε να προσπαθούμε να γεμίσουμε το κενό μέσα μας με πολλά και διάφορα. Στραφήκαμε στην Ανώτερή μας Δύναμη για φροντίδα, κουράγιο και καθοδήγηση. Παραδοθήκαμε και αφήσαμε αυτή τη Δύναμη να ξεκινήσει μια διαδικασία που θα γεμίσει το εσωτερικό μας κενό. Σταματήσαμε να είμαστε αχόρταγοι με τα πάντα και αρχίσαμε να δεχόμαστε τη γενναιόδωρη αγάπη της Ανώτερής μας Δύναμης. Σιγά-σιγά, το κενό μέσα μας άρχισε να γεμίζει.
Τώρα που μας έχει δοθεί το δώρο της αγάπης από την Ανώτερή μας Δύναμη, τι κάνουμε με αυτό; Αν το κρατήσουμε σφιχτά για τον εαυτό μας, θα το αποδυναμώσουμε. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η αγάπη μεγαλώνει όταν τη μοιραζόμαστε. Μπορούμε να κρατήσουμε αυτό το δώρο μόνο όταν το χαρίζουμε απλόχερα. Στον κόσμο του εθισμού ή «θα τους φάμε» ή «θα μας φάνε». Στον κόσμο της ανάρρωσης δίνουμε και δεχόμαστε. Σε ποιον κόσμο επιλέγουμε να ζούμε;