Πολλοί από εμάς όταν ήρθαμε στο ΝΑ ήμασταν σε μεγάλη συναισθηματική σύγχυση. Επί σειρά ετών εκμεταλλευόμασταν τους άλλους και επιτρέπαμε να μας εκμεταλλεύονται, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε πια να εμπιστευθούμε κανέναν, ούτε καν τον ίδιο μας τον εαυτό. Με την αγάπη και την αποδοχή, όμως, που πήραμε από τους Ναρκομανείς Ανώνυμους, βρήκαμε το κουράγιο να πλησιάσουμε άλλους ανθρώπους.
Όσο μέναμε καθαροί, τόσο μεγάλωνε κι η ανάγκη μας για οικειότητα με τους ανθρώπους που αγαπούσαμε. Αρχίσαμε να συνδεόμαστε σε πιο βαθύ και ουσιαστικό επίπεδο, ρισκάροντας ενδεχομένως να πληγωθούμε. Παρά το φόβο της απόρριψης, αποφασίσαμε να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό, τις πεποιθήσεις μας και τις ανάγκες μας. Αποφασίσαμε να χαλαρώσουμε τις άμυνές μας.
Η ελευθερία που βιώσαμε έδωσε αξία στο ρίσκο που πήραμε. Ξέρουμε ότι έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας, για να απελευθερωθούμε από όλες τις άμυνες που χτίσαμε επί χρόνια στη χρήση. Όταν, όμως, πλησιάζουμε άλλους ναρκομανείς και επιτρέπουμε να μας πλησιάσουν, παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες μας, βλέπουμε ότι η ικανότητά μας να αγαπάμε και να ερχόμαστε κοντά με τους άλλους είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο πιστεύαμε. Όταν πέφτουν τα τείχη κι ανοίγει η καρδιά μας, ανακαλύπτουμε τη δύναμή της.
