17 Νοεμβρίου / Περνάμε μέσα από τον πόνο

«Ανεξάρτητα από το πώς νιώθουμε, δεν χρειάζεται να ξανακάνουμε χρήση. Όλα τα συναισθήματα αργά ή γρήγορα θα περάσουν».
Βασικό Κείμενο, σελ. 96

Ο πόνος είναι πολύ μεγάλος. Σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μετά από μια άγρυπνη νύχτα, απευθυνόμαστε στον Θεό, αλλά δε νιώθουμε καλύτερα. «Θα περάσει κι αυτό», λέει μια φωνούλα μέσα μας. Κι εμείς αναρωτιόμαστε πότε θα γίνει αυτό, καθώς μαζεύουμε τα κομμάτια μας για να ξεκινήσει η μέρα μας.

Ίσως και με δάκρυα στα μάτια, ανοίγουμε τέρμα τη μουσική για να μην ακούμε το μυαλό μας. Πάμε όμως απευθείας στη δουλειά, χωρίς καν να σκεφτούμε το πιώμα.

Νιώθουμε σαν να καίγονται τα σωθικά μας. Κι όταν ο πόνος πάει να γίνει αφόρητος, μουδιάζουμε και καθόμαστε στη σιωπή. Πηγαίνουμε σε μια συγκέντρωση, τους βλέπουμε όλους χαρούμενους και θα θέλαμε να ήμασταν κι εμείς έτσι. Δεν κάνουμε όμως υποτροπή.

Μένουμε λίγο ακόμα έτσι και μετά παίρνουμε τηλέφωνο τον υποστηρικτή μας. Πάμε στο σπίτι ενός φίλου και δε βλέπουμε τίποτα όμορφο, γιατί το τοπίο μέσα μας είναι τόσο σκοτεινό. Μπορεί μετά από αυτή την επίσκεψη να μη νιώθουμε καλύτερα, αλλά τουλάχιστον δεν πήγαμε στην άκρη μας.

Ακούμε κάποιον να μοιράζεται Πέμπτο Βήμα. Μοιραζόμαστε σε μια συγκέντρωση. Κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι έχουμε βγάλει άλλη μια μέρα καθαροί.

Κι έρχεται ένα πρωινό, που ξυπνάμε, κοιτάμε έξω απ’ το παράθυρο κι η μέρα δείχνει υπέροχη. Ο ήλιος λάμπει κι ο ουρανός είναι καθαρός. Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και χαμογελάμε γιατί τώρα βλέπουμε ότι όντως περνάει.

 

Μόνο Για Σήμερα

Όπως και να νιώθω, θα προχωρήσω στην ανάρρωσή μου.