Όταν σκεφτόμαστε την απόγνωση, μας έρχεται μια δυσάρεστη εικόνα στο μυαλό: η φιγούρα ενός ταλαίπωρου, διαλυμένου ανθρώπου, που με αγωνία γαντζώνεται από κάτι, με τον πόνο ζωγραφισμένο στα μάτια. Η εικόνα ενός κυνηγημένου ζώου, ενός πεινασμένου παιδιού, η εικόνα του εαυτού μας πριν έρθουμε στο ΝΑ.
Ωστόσο, η απόγνωση που νιώθαμε πριν έρθουμε στο ΝΑ, μας έσπρωξε να αποδεχτούμε το Πρώτο Βήμα. Είχαμε ξεμείνει από φαεινές ιδέες και ήμασταν έτοιμοι να ακούσουμε κάτι καινούργιο. Η παραφροσύνη μας ξεπέρασε την άρνησή μας εξαναγκάζοντάς μας να παραδεχτούμε με ειλικρίνεια την αρρώστια μας. Το μόνο που καταφέραμε προσπαθώντας συνεχώς να ελέγξουμε τα πράγματα ήταν να εξαντληθούμε∙ κάπως έτσι γίναμε πρόθυμοι να παραδοθούμε. Η απόγνωση που νιώσαμε τελικά αποδείχτηκε ένα δώρο, γιατί χωρίς αυτή δε θα μπορούσαμε να δεχτούμε τις πνευματικές αρχές που κάνουν την ανάρρωσή μας δυνατή.
Τελικά, η απόγνωση είναι αυτή που οδήγησε πολλούς από εμάς να ζητήσουμε βοήθεια. Όταν φτάσαμε πια σε αυτό το σημείο, ήμασταν έτοιμοι για μια καινούργια αρχή. Όπως ένα τρομαγμένο και κυνηγημένο ζώο ψάχνει για ένα ασφαλές καταφύγιο, έτσι αναζητούμε κι εμείς τους Ναρκομανείς Ανώνυμους.
