«Μια από τις πιο βαθιές αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή μας έχει να κάνει με τις διαπροσωπικές μας σχέσεις».
Βασικό Κείμενο, σελ. 66
Στην ανάρρωση πολλοί από εμάς κάνουμε σχέσεις πιο στενές και με περισσότερη οικειότητα απ’ ό,τι είχαμε στο παρελθόν. Με το πέρασμα του χρόνου μας έλκουν εκείνοι που στην πορεία θα γίνουν φίλοι μας, υποστηρικτές μας και ερωτικοί μας σύντροφοι. Μοιραζόμαστε το γέλιο, τα δάκρυα και την προσπάθειά μας και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον αλληλοσεβασμό και μια συμπόνια που κρατάει στο χρόνο.
Τι κάνουμε, όμως, όταν ανακαλύπτουμε ότι δεν συμφωνούμε με τους φίλους μας σε όλα; Μπορεί να δούμε ότι δεν έχουμε τα ίδια γούστα στη μουσική με τον καλύτερό μας φίλο ή ότι δεν συμφωνούμε με τον/τη σύντροφό μας για τη διαρρύθμιση του σπιτιού ή ακόμα κι ότι ψηφίζουμε διαφορετικά από τον υποστηρικτή μας σε κάποια συγκέντρωση επιτροπής υπηρεσιών. Μήπως η διαφορά απόψεων σημαίνει ότι η φιλία, ο γάμος ή η σχέση υποστήριξης έχει τελειώσει; Όχι βέβαια.
Αυτού του είδους οι διαφωνίες δεν είναι μόνο αναμενόμενες σε οποιαδήποτε μακροχρόνια σχέση, αλλά είναι και ενδείξεις ότι και οι δύο είναι συναισθηματικά υγιή και ειλικρινή άτομα. Σε κάθε σχέση όπου και οι δύο συμφωνούν απόλυτα σε όλα, είναι πολύ πιθανό ότι μόνο ο ένας από τους δύο σκέφτεται. Αν θυσιάσουμε την ειλικρίνειά μας και την ακεραιότητά μας για να αποφύγουμε διαφωνίες ή συγκρούσεις, ξεπουλάμε ό,τι καλύτερο έχουμε να προσφέρουμε στις σχέσεις μας. Βιώνουμε συντροφικότητα με έναν άλλο άνθρωπο στο έπακρο, όταν είμαστε απόλυτα ειλικρινείς.
Θα καλωσορίσω τις διαφορές που κάνουν τον καθένα από εμάς μοναδικό. Σήμερα θα προσπαθήσω να είμαι ο εαυτός μου.
