Πριν έρθουμε στο ΝΑ εκλογικεύαμε τη χρήση ναρκωτικών προβάλλοντας πολλές δικαιολογίες, π.χ.: «Μου έβαλε τις φωνές», «μου μίλησε κάπως», «με παράτησε», «με έδιωξαν απ’ τη δουλειά». Χρησιμοποιούσαμε συνέχεια τέτοιες δικαιολογίες, προκειμένου να μη ζητήσουμε βοήθεια για το πρόβλημά μας με τα ναρκωτικά. Έπρεπε να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά συνέβαιναν επειδή συνεχίζαμε τη χρήση. Μόνο όταν βάλαμε προτεραιότητα την ανάρρωσή μας, άρχισε να αλλάζει η ζωή μας.
Μπορεί και σήμερα να έχουμε την τάση να προβάλλουμε δικαιολογίες, για να μην πάμε σε μια συγκέντρωση ή να μην αναλάβουμε κάποια υπηρεσία. Ίσως τώρα οι δικαιολογίες μας να έχουν διαφορετική χροιά: «Δεν μπορώ να αφήνω μόνα τους τα παιδιά», «κουράστηκα απ’ τις διακοπές μου», «πρέπει να τελειώσω αυτή τη δουλειά για να κάνω καλή εντύπωση». Ακόμα κι αν ισχύουν αυτά, αν δε βάλουμε την ανάρρωσή μας πρώτη, κατά πάσα πιθανότητα από ένα σημείο και μετά δε θα μας απασχολούν αυτές οι δικαιολογίες. Η ζωή μας δε θα έχει παιδιά, διακοπές και δουλειές αν υποτροπιάσουμε.
Η ανάρρωση πρέπει να είναι για μας προτεραιότητα. Έχουμε – δεν έχουμε δουλειά, είμαστε – δεν είμαστε σε σχέση, χρειάζεται να πηγαίνουμε σε συγκεντρώσεις, να δουλεύουμε τα Βήματα, να τηλεφωνούμε στον υποστηρικτή μας, να προσφέρουμε υπηρεσίες σε άλλους και να συμβαδίζουμε με το θέλημα του θεού της κατανόησής μας. Κάνοντας αυτά τα απλά πράγματα, μας δίνεται η δυνατότητα να ανησυχούμε για τις διακοπές μας, την οικογένεια μας και τη δουλειά μας. Η ανάρρωση είναι το θεμέλιο της ζωής μας, πάνω στο οποίο πατάνε όλα τα άλλα.
