Πολλοί από εμάς έχουμε ακούσει την εξής συμβουλή: «Η περισυλλογή θέλει χρόνο και υπομονή. Χρειάζεται εξάσκηση για να διακρίνουμε τι είναι αυτό που πρέπει να “ακούσουμε”».
Ευτυχώς που μας είπαν αυτά τα λόγια, γιατί αλλιώς πολλοί από εμάς μετά από μια-δυο εβδομάδες προσπάθειας θα τα είχαμε παρατήσει. Τον πρώτο καιρό μπορεί κάθε πρωί να καθόμασταν σε ησυχία μέχρι να καταλαγιάσουν οι σκέψεις μας και να περιμέναμε να «ακούσουμε» κάτι –όπως λέει και το Βασικό Κείμενο– και να μην «ακούγαμε» τίποτα. Μπορεί να μας πήρε αρκετές εβδομάδες μέχρι να αρχίσουμε να ακούμε κάτι. Ακόμη και τότε, ήταν κάτι ελάχιστο. Μετά την πρωινή περισυλλογή νιώθαμε λίγο καλύτερα με τον εαυτό μας, λίγο περισσότερη συμπόνοια για τους ανθρώπους που συναντούσαμε στη μέρα μας και λίγο πιο κοντά στην Ανώτερή μας Δύναμη.
Για τους περισσότερους από εμάς ήταν μια απλή συνειδητοποίηση – δεν εμφανίστηκε κι ο Θεός μπροστά στα μάτια μας. Ήταν κάτι ήσυχο αλλά δυνατό. Ο χρόνος που αφιερώσαμε μάς βοήθησε να βγούμε λίγο από τον εαυτό μας και το δικό μας τρόπο σκέψης. Παραχωρήσαμε λίγο χώρο και έτσι βελτιώθηκε η συνειδητή επαφή μας με τον Θεό της κατανόησής μας, την ίδια την πηγή της ανάρρωσης. Η περισυλλογή ήταν κάτι καινούργιο για μας και χρειάστηκε χρόνο και εξάσκηση. Βέβαια, όπως και όλα τα Βήματα, δουλεύει όταν το δουλεύουμε.
