Για πολλούς λόγους ο ενεργός εθισμός μάς κρατούσε στην απομόνωση. Στην αρχή αποφεύγαμε την οικογένειά μας και τους φίλους μας, για να μην καταλάβουν ότι κάναμε χρήση. Μερικοί από εμάς αποφεύγαμε όλους όσους δεν έκαναν χρήση, γιατί φοβόμασταν την κριτική τους και τις νομικές επιπτώσεις. Υποτιμούσαμε τους ανθρώπους που είχαν μια «φυσιολογική» ζωή με τις οικογένειές τους και τις ασχολίες τους· τους λέγαμε «ξενέρωτους» γιατί πιστεύαμε ότι εμείς δεν μπορούσαμε να πάρουμε χαρά από τα απλά πράγματα της ζωής. Στην πορεία, φτάσαμε ακόμα και να αποφεύγουμε άλλους ναρκομανείς, για να μη μοιραστούμε με κανέναν τα ναρκωτικά που είχαμε. Η ζωή μας συρρικνώθηκε και η μόνη μας έγνοια πια ήταν το πώς θα βρούμε το πιώμα της ημέρας.
Σήμερα η ζωή μας είναι πολύ πιο γεμάτη. Χαιρόμαστε να κάνουμε πράγματα με άλλους ναρκομανείς σε ανάρρωση. Αφιερώνουμε χρόνο στην οικογένειά μας. Επίσης, έχουμε βρει πολλά άλλα ενδιαφέροντα, με τα οποία περνάμε καλά. Μεγάλη αλλαγή σε σχέση με το παρελθόν! Η ζωή μας μπορεί να είναι τόσο γεμάτη όσο και των «φυσιολογικών» ανθρώπων που κάποτε κοροϊδεύαμε. Απολαμβάνουμε ξανά τη ζωή μας κι αυτό είναι δώρο της ανάρρωσης.
