Στη χρήση, για πολλούς από εμάς η αυτολύπη ήταν μηχανισμός επιβίωσης. Δεν πιστεύαμε ότι υπήρχε άλλος τρόπος να τα βγάλουμε πέρα πίνοντας, ή ίσως δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Όσο βουλιάζαμε στη λύπη για τον εαυτό μας και κατηγορούσαμε κάποιον άλλο για τα προβλήματά μας, αποφεύγαμε να δούμε τις συνέπειες των πράξεών μας. Όσο πιστεύαμε ότι μας ήταν αδύνατο να αλλάξουμε, αρνούμασταν να δεχτούμε την ανάγκη μας για αλλαγή. Όσο χρησιμοποιούσαμε αυτόν το «μηχανισμό επιβίωσης», δεν μπαίναμε στη διαδικασία της ανάρρωσης και οδηγούμασταν μέρα με τη μέρα στην αυτοκαταστροφή. Η αυτολύπη είναι εργαλείο της αρρώστιας μας· χρειάζεται να το αφήσουμε και στη θέση του να βάλουμε σε εφαρμογή τα εργαλεία που μας δίνει το ΝΑ.
Έχουμε φτάσει να πιστεύουμε ότι στο ΝΑ υπάρχει βοήθεια και για μας· όταν τη ζητάμε και μας δίνεται, η αυτολύπη δίνει τη θέση της στην ευγνωμοσύνη. Έχουμε στη διάθεσή μας πολλά εργαλεία: τα Δώδεκα Βήματα, ένα άλλο μέλος να μας υποστηρίζει, μια αδελφότητα ναρκομανών σε ανάρρωση και τη φροντίδα της Ανώτερής μας Δύναμης. Το γεγονός ότι όλα αυτά τα εργαλεία είναι στη διάθεσή μας είναι αρκετό για να νιώσουμε ευγνωμοσύνη. Δεν ζούμε πια στην απομόνωση χωρίς ελπίδα· ό,τι κι αν αντιμετωπίζουμε, υπάρχει βοήθεια και μας δίνεται άμεσα. Ο πιο σίγουρος δρόμος για την ευγνωμοσύνη είναι να επωφεληθούμε από τη βοήθεια που μας προσφέρει το πρόγραμμα και να βιώσουμε την πρόοδο που φέρνει το ΝΑ στη ζωή μας.
