Η παράδοση αφορά μόνο τους νεοφερμένους, έτσι δεν είναι; Λάθος!
Μετά από κάποιο καιρό στην ανάρρωση, μερικοί από εμάς «αγοράζουμε» το παραμύθι ότι είμαστε πια παλιά μέλη. Νομίζουμε ότι ξέρουμε κάτι παραπάνω για την ανάρρωση, για τον Θεό, για το ΝΑ, για τον εαυτό μας, και η αλήθεια είναι ότι κάτι ξέρουμε. Το πρόβλημα είναι ότι νομίζουμε πως είναι αρκετά αυτά που ξέρουμε και ότι το να ξέρουμε είναι υπεραρκετό. Όμως, σε αυτό το σημείο, όπου νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, αυτό που κάνει όλη τη διαφορά είναι οι πράξεις μας και η εμπειρία που αποκτάμε.
Η έπαρση και ο εφησυχασμός μπορούν να μας βάλουν σε μεγάλους μπελάδες. Όταν διαπιστώνουμε ότι δε λειτουργεί το να «εφαρμόζουμε τις αρχές» μόνοι μας, χρειάζεται να κάνουμε αυτό που δούλεψε για μας στην αρχή: να παραδοθούμε. Όταν διαπιστώνουμε ότι εξακολουθούμε να είμαστε ανίσχυροι και ότι η ζωή μας είναι πάλι ακυβέρνητη, χρειάζεται να αναζητήσουμε μία Δύναμη μεγαλύτερη από εμάς. Και όταν διαπιστώνουμε ότι δε γίνεται με τίποτα να θεραπευτούμε από μόνοι μας, χρειάζεται να βοηθηθούμε από τη «θεραπευτική αξία ενός ναρκομανή που βοηθάει έναν άλλο ναρκομανή».
