Όταν ήμασταν στη χρήση, κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να γίνουν όλα με το δικό μας τρόπο. Χρησιμοποιούσαμε όλα τα κόλπα που διαθέταμε, για να ελέγξουμε τον κόσμο γύρω μας. Όταν παίρναμε αυτό που θέλαμε, νιώθαμε δυνατοί και άτρωτοι· όταν δεν το παίρναμε, νιώθαμε ευάλωτοι και ηττημένοι. Αλλά αυτό δε μας σταματούσε, απλά προσπαθούσαμε ακόμα περισσότερο να ελέγξουμε και να χειριστούμε τα πράγματα για να τα φέρουμε στα μέτρα μας.
Αυτά τα κόλπα ήταν ο τρόπος που είχαμε για να αρνούμαστε την ανισχυρότητά μας. Όσο καταφέρναμε να ξεγελάμε τον εαυτό μας κοιτώντας μόνο τα σχέδιά μας, αποφεύγαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι ήμασταν εκτός ελέγχου. Σταδιακά, όμως, συνειδητοποιήσαμε ότι η ζωή μας είχε γίνει ακυβέρνητη και όλα τα κόλπα και οι χειρισμοί του κόσμου δεν μπορούσαν να ξαναβάλουν τη ζωή μας σε ράγες.
Όταν παραδεχόμαστε την ανισχυρότητά μας, σταματάμε να προσπαθούμε να ελέγξουμε τη ζωή και να τη φέρουμε στα μέτρα μας – απλά παραδινόμαστε. Μη έχοντας επαρκή δύναμη από μόνοι μας, αναζητούμε μια Δύναμη μεγαλύτερη από τον εαυτό μας. Καθώς χρειαζόμαστε υποστήριξη και καθοδήγηση, ζητάμε από αυτή τη Δύναμη να φροντίσει τη θέλησή μας και τη ζωή μας. Ζητάμε από άλλους στην ανάρρωση να μοιραστούν μαζί μας την εμπειρία που έχουν αποκτήσει ζώντας σύμφωνα με το πρόγραμμα, αντί να προσπαθούμε να προγραμματίσουμε τη ζωή μας από μόνοι μας. Η δύναμη και η κατεύθυνση που αναζητούμε βρίσκεται παντού γύρω μας· το μόνο που χρειάζεται είναι να κοιτάξουμε πέρα από το εγώ μας.
