Όταν ήμασταν στη χρήση, συνήθως δεν προσευχόμασταν για τη γνώση της θέλησης του Θεού για μας και τη δύναμη να την εκτελέσουμε. Αντιθέτως, οι περισσότερες προσευχές που κάναμε ήταν για να μας γλιτώσει ο Θεός από τις χαοτικές καταστάσεις που είχαμε προκαλέσει. Μόνο και μόνο επειδή το ζητούσαμε, περιμέναμε να γίνουν θαύματα. Αυτό το σκεπτικό και ο τρόπος που προσευχόμαστε, αλλάζει όταν αρχίζουμε να δουλεύουμε το Ενδέκατο Βήμα. Για να βρούμε διέξοδο από τη δύσκολη κατάσταση στην οποία είχαμε φέρει τον εαυτό μας χρειάζεται να παραδοθούμε σε μια Δύναμη μεγαλύτερη από εμάς.
Στην ανάρρωση μαθαίνουμε την έννοια της αποδοχής. Αναζητούμε μέσα από την προσευχή και την περισυλλογή να μάθουμε τον τρόπο να δεχόμαστε τις καταστάσεις που συμβαίνουν στη ζωή μας. Σταματάμε να πολεμάμε, παραδίνουμε τις απόψεις μας για το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, ζητάμε να μας δοθεί η γνώση και αφουγκραζόμαστε την απάντηση. Η απάντηση συνήθως δεν συνοδεύεται από τυμπανοκρουσίες. Συνήθως η απάντηση θα έρθει απλά με μια καθησυχαστική αίσθηση για τη ζωή μας, ότι είναι στη σωστή πορεία, και ότι μια Δύναμη μεγαλύτερη από εμάς μας καθοδηγεί στο προσωπικό μας μονοπάτι.
Έχουμε επιλογή. Μπορούμε να ξοδέψουμε όλο μας το χρόνο παλεύοντας να γίνουν τα πράγματα με το δικό μας τρόπο, ή μπορούμε να παραδοθούμε στη θέληση του Θεού. Νιώθουμε ειρήνη μέσα μας όταν αποδεχόμαστε τα σκαμπανεβάσματα της ζωής.
