Τον πρώτο καιρό στην ανάρρωση, μερικοί από εμάς ντρεπόμαστε ή μας πιάνει απελπισία όταν λέμε ότι είμαστε ναρκομανείς. Στην αρχή, καθώς παλεύουμε να βρούμε ένα νέο νόημα στη ζωή μας, ο φόβος και η ελπίδα εναλλάσσονται μέσα μας. Μοιάζει να μην μπορούμε να ξεφύγουμε από το παρελθόν μας, το οποίο έχει ακόμα μεγάλη δύναμη πάνω μας. Ίσως μας είναι πολύ δύσκολο να δούμε τον εαυτό μας από μια άλλη οπτική γωνία.
Οι μνήμες από το παρελθόν από τη μια μας υπενθυμίζουν τι μας περιμένει αν ξανακάνουμε χρήση, κι από την άλλη μπορούν να μας εγκλωβίσουν σε ένα φαύλο κύκλο ντροπής και φόβου. Ίσως να είναι δύσκολο να αφήσουμε πίσω μας αυτές τις μνήμες, όμως κάθε μέρα που περνάει στην ανάρρωση μας απομακρύνει όλο και περισσότερο από τον ενεργό εθισμό. Κάθε μέρα που περνάει κάτι καινούργιο ανοίγεται μπροστά μας κι όλο και λιγότερο μπαίνουμε στη διαδικασία να τιμωρούμε τον εαυτό μας.
Στην ανάρρωση, όλες οι πόρτες είναι ανοιχτές. Έχουμε πολλές επιλογές. Έχουμε πλέον μια γεμάτη ζωή που υπόσχεται πολλά. Αν και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε το παρελθόν, δεν είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε σε αυτό. Είμαστε ελεύθεροι να προχωρήσουμε.
