Η λέξη «ανωνυμία» από μόνη της σημαίνει «χωρίς όνομα», αλλά η έννοια αυτή στο πρόγραμμα του ΝΑ αναφέρεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: το σύνολο είναι πιο σημαντικό από το «εγώ». Όταν παραδεχόμαστε την ανισχυρότητά μας να διαχειριστούμε την ίδια μας τη ζωή, παίρνουμε απόσταση από την προσωπική μας θέληση και κάνουμε ένα πρώτο βήμα προς την ανιδιοτέλεια. Όσο λιγότερο προσπαθούμε να ελέγξουμε τη ζωή μας με βάση τη δική μας θέληση, τόσο περισσότερο βρίσκουμε τη δύναμη και καθοδήγηση που έλειπαν από τη ζωή μας.
Με την αρχή της ανιδιοτέλειας, όμως, δε νιώθουμε απλά καλά – καλυτερεύει και η ζωή μας. Η γνώμη μας για το πώς θα έπρεπε να λειτουργεί ο κόσμος αρχίζει να μην έχει ιδιαίτερη σημασία. Σταματάμε την προσπάθεια να επιβάλλουμε τη θέλησή μας σε όλους και σε όλα. Κι όταν δεν το παίζουμε πια παντογνώστες κι αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε την αξία της εμπειρίας των άλλων ανθρώπων, είμαστε σε θέση να τους συμπεριφερόμαστε με σεβασμό. Αυτά που είναι σημαντικά για τους άλλους αποκτούν ίση αξία με όσα είναι σημαντικά για μας. Αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τι είναι καλό για το σύνολο και όχι μόνο για τον εαυτό μας. Αρχίζουμε να ζούμε μια ζωή που ξεπερνά το άτομό μας, το όνομά μας, τον εαυτό μας – αρχίζουμε δηλαδή να ζούμε σύμφωνα με την αρχή της ανωνυμίας.
