Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε δοκιμάσει ό,τι μπορεί να σκεφτεί κανείς, εξαντλώντας όποιο απόθεμα δύναμης είχαμε, για να γεμίσουμε το πνευματικό κενό που νιώθαμε. Δεν μπορούσε να το γεμίσει τίποτα – ούτε τα ναρκωτικά, ούτε ο έλεγχος και οι έξυπνοι χειρισμοί, ούτε το σεξ, τα χρήματα, η ιδιοκτησία, η εξουσία ή το γόητρο. Είμαστε ανίσχυροι∙ η ζωή μας είναι ακυβέρνητη, τουλάχιστον όσο περνάει από το δικό μας χέρι. Η άρνησή μας δε θα το αλλάξει αυτό.
Έτσι λοιπόν, παραδινόμαστε∙ ζητάμε από μια Ανώτερη Δύναμη να φροντίσει τη θέλησή μας και τη ζωή μας. Μερικές φορές, όταν παραδινόμαστε, δεν ξέρουμε ότι υπάρχει μία Δύναμη μεγαλύτερη από εμάς, που μπορεί να μας γεμίσει το κενό που νιώθουμε. Κάποιες φορές, δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι ο Θεός της κατανόησής μας θα νοιαστεί για μας και για το χάος που υπάρχει στη ζωή μας. Η αβεβαιότητα που νιώθουμε, όμως, δεν επηρεάζει την ουσία του πράγματος: είμαστε ανίσχυροι. Η ζωή μας είναι ακυβέρνητη. Είναι ανάγκη να παραδοθούμε. Μόνο με την παράδοση ανοίγει ο δρόμος τόσο, ώστε να αφήσουμε πίσω τις παλιές μας ιδέες και τα ερείπια του παρελθόντος μας, και να επιτρέψουμε σε μια Ανώτερη Δύναμη να έρθει στη ζωή μας.
