Η παράδοση είναι αφετηρία για έναν νέο τρόπο ζωής. Όταν λειτουργούσαμε με γνώμονα κυρίως την προσωπική μας θέληση, συνεχώς αναρωτιόμασταν αν είχαμε καλύψει τα νώτα μας, αν είχαμε χειριστεί όπως έπρεπε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο για να πετύχουμε το σκοπό μας, αν είχαμε παραλείψει μια κρίσιμη λεπτομέρεια στην προσπάθειά μας να ελέγξουμε και να διευθύνουμε τα πάντα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο νιώθαμε φόβο ότι τα σχέδιά μας θα αποτύχουν∙ θυμό ή αυτολύπη όταν πράγματι αποτύγχαναν∙ ή ενοχές όταν τα πετυχαίναμε. Ήταν σκληρό να ζούμε βασισμένοι στη δική μας θέληση, αλλά δεν γνωρίζαμε κανέναν άλλο τρόπο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η παράδοση είναι πάντα εύκολη. Αντίθετα, το να παραδοθούμε μπορεί να είναι δύσκολο, ειδικά στην αρχή. Ωστόσο, είναι πιο εύκολο να εμπιστευτούμε τον Θεό, μια δύναμη ικανή να καθοδηγήσει τη ζωή μας, από το να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας που είναι μέσα στην ακυβερνησία. Όσο περισσότερο παραδινόμαστε, τόσο πιο εύκολο γίνεται.
Όταν παραδίνουμε τη θέλησή μας και τη ζωή μας στη φροντίδα της Ανώτερης Δύναμης, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι το δικό μας κομμάτι με όσο το δυνατόν περισσότερη υπευθυνότητα και συνείδηση. Από εκεί και πέρα, αφήνουμε τα αποτελέσματα στην Ανώτερή μας Δύναμη. Όταν παραδινόμαστε, όταν λειτουργούμε με πίστη και ζούμε σύμφωνα με τις απλές πνευματικές αρχές αυτού του προγράμματος, μπορούμε πια να ζήσουμε χωρίς να ανησυχούμε.
