Σαν ναρκομανείς που είμαστε, κατά καιρούς πολλούς από εμάς μας πιάνει κατάθλιψη. Όταν συμβαίνει αυτό, μπορεί να μπούμε στον πειρασμό να απομονωθούμε. Η απομόνωση, όμως, μπορεί να φτάσει να γίνει απελπισία. Δεν μας παίρνει να αφήσουμε την κατάθλιψη να μας οδηγήσει πίσω στη χρήση.
Αντί γι’ αυτό, προσπαθούμε να τηρούμε το καθημερινό μας πρόγραμμα. Βάζουμε απόλυτη προτεραιότητα τις συγκεντρώσεις και την επαφή με τον υποστηρικτή μας. Όταν μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας, μπορεί να δούμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι που περνάμε περιόδους κατάθλιψης στην ανάρρωση. Η επαφή με έναν νεοφερμένο μπορεί να αλλάξει κατά πολύ το πώς αισθανόμαστε. Το πιο σημαντικό όλων είναι η προσευχή και η περισυλλογή, που μας βοηθούν να αντλήσουμε τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να τα βγάλουμε πέρα με την κατάθλιψη.
Προσπαθούμε να έχουμε αποδοχή και να μην ξεχνάμε πως ό,τι κι αν νιώθουμε είναι βέβαιο ότι με τον καιρό θα περάσει. Αντί να παλεύουμε με τα συναισθήματά μας, τα δεχόμαστε και ζητάμε τη δύναμη να καταφέρουμε να περάσουμε μέσα από αυτά.
