Σε κάποιο σημείο της ανάρρωσης, συνειδητοποιούμε κάτι που μας κάνει να νιώθουμε άβολα: το πώς βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας δεν είναι απαραίτητα το ίδιο με το πώς μας βλέπουν οι άλλοι. Το πιθανότερο είναι ότι δεν είμαστε τόσο κακοί ή τόσο καλοί, τόσο υπέροχοι ή τόσο άσχημοι όσο νομίζουμε – δεν μπορούμε να ξέρουμε με σιγουριά τι ισχύει, γιατί δε βλέπουμε τον εαυτό μας καθαρά. Σε αυτό μας βοηθούν οι φίλοι μας από το πρόγραμμα, που μας νοιάζονται και μας αποκαλύπτουν αυτά που βλέπουν σ’ εμάς. Μας μιλούν για τις θετικές μας πλευρές που μπορεί να μην ξέρουμε, αλλά και για τις αρνητικές που δεν μπορούμε να δούμε.
Μπορεί να μπούμε σε άμυνα ακούγοντας τέτοιου είδους επισημάνσεις και, κάποιες φορές, με το δίκιο μας. Όμως, ακόμα και κακεντρεχείς υποδείξεις για τα υποτιθέμενα ελαττώματά μας μπορεί να ρίξουν φως σε πτυχές της ανάρρωσής μας που δεν είχαμε εντοπίσει. Μια χρήσιμη παρατήρηση δεν έχουμε την πολυτέλεια να την παραβλέψουμε, ανεξάρτητα από το πού προέρχεται, και το λόγο για τον οποίο φτάνει σε μας.
Δε χρειάζεται, όμως, να περιμένουμε τους άλλους να έρθουν να μας πουν τι βλέπουν σ’ εμάς. Όταν βρισκόμαστε με τον υποστηρικτή μας ή άλλα μέλη του ΝΑ που εμπιστευόμαστε, μπορούμε να κάνουμε εμείς την πρώτη κίνηση: να τους ρωτήσουμε συγκεκριμένα τι βλέπουν σ’ εμάς που εμείς δεν μπορούμε να δούμε. Θέλουμε μια ευρύτερη ματιά στη ζωή μας, πέρα απ’ τους δικούς μας περιορισμούς· μπορούμε να την έχουμε βλέποντας μέσα από τα μάτια των άλλων.
