Η συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους είναι ο καθρέφτης του τρόπου που συμπεριφερόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό. Όταν απαιτούμε να είμαστε τέλειοι, το ίδιο ακριβώς απαιτούμε και από τους ανθρώπους γύρω μας. Καθώς αγωνιζόμαστε να συμμαζέψουμε και να φροντίσουμε τη ζωή μας στην ανάρρωση, ίσως έχουμε την απαίτηση και από τους άλλους να προσπαθούν το ίδιο σκληρά και να αναρρώνουν στους ίδιους ρυθμούς με εμάς. Και ακριβώς όπως δε συγχωρούμε τον εαυτό μας για τα λάθη που κάνουμε, ίσως να απομακρύνουμε φίλους και μέλη της οικογένειάς μας όταν αυτοί δεν είναι αντάξιοι των προσδοκιών μας.
Η δουλειά πάνω στα Βήματα μάς βοηθά να κατανοήσουμε τα όριά μας και το ότι είμαστε άνθρωποι. Μπορούμε πια να δούμε τις αποτυχίες ως ανθρώπινα λάθη. Συνειδητοποιούμε ότι ποτέ δε θα γίνουμε τέλειοι και ότι σε ορισμένες περιπτώσεις θα απογοητεύσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Η ελπίδα μας είναι στη συγχώρεση.
Καθώς μαθαίνουμε να δεχόμαστε τον εαυτό μας με αγάπη, μπορούμε να αρχίσουμε να βλέπουμε και τους άλλους έχοντας υπομονή και αποδοχή στην καρδιά μας. Και αυτοί άνθρωποι είναι, προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο και μερικές φορές δεν τα καταφέρνουν.
