Ο εθισμός και η προσωπική μας θέληση πάνε χέρι-χέρι. Η ακυβερνησία που παραδεχτήκαμε στο Πρώτο Βήμα ήταν προϊόν και της δικής μας θέλησης αλλά και της χρόνιας χρήσης ναρκωτικών. Και σήμερα ακόμα, όταν ζούμε βασισμένοι μόνο στην προσωπική μας θέληση, η ζωή μας μπορεί να γίνει εξίσου ακυβέρνητη όσο και την περίοδο της χρήσης μας. Όταν οι δικές μας ιδέες, οι δικές μας επιθυμίες και οι δικές μας απαιτήσεις έχουν τον πρώτο λόγο στη ζωή μας, βρισκόμαστε συνεχώς σε σύγκρουση με τους πάντες και τα πάντα γύρω μας.
Η προσωπική μας θέληση αντιπροσωπεύει την εξάρτηση από το εγώ μας. Το μόνο πράγμα που μπορεί να μας απελευθερώσει από τη δική μας θέληση και τη σύγκρουση που προκαλεί στη ζωή μας, είναι να σταματήσαμε να βασιζόμαστε μόνο στο εγώ μας και να αρχίσουμε να βασιζόμαστε στην καθοδήγηση και τη δύναμη που μας προσφέρει ένας στοργικός Θεός.
Όταν παίρνουμε αποφάσεις, μαθαίνουμε να βασιζόμαστε σε πνευματικές αρχές και όχι στις εγωιστικές μας επιθυμίες. Μαθαίνουμε να αναζητούμε καθοδήγηση από μία Ανώτερη Δύναμη, που έχει ευρύτερη οπτική της πραγματικότητας από τη δική μας. Όταν το κάνουμε αυτό, βλέπουμε ότι συμπλέουμε όλο και περισσότερο με τη ροή της ζωής. Δεν πάμε πια κόντρα σε αυτή τη ροή. Γινόμαστε μέρος της ζωής και ανακαλύπτουμε την πληρότητα που η ανάρρωση έχει να μας προσφέρει.
