Η ελπίδα είναι ένα υπέροχο δώρο. Πριν έρθουμε στους Ναρκομανείς Ανώνυμους, πολλοί από εμάς ζούσαμε σε απόλυτη απελπισία. Πιστεύαμε ότι ήμασταν καταδικασμένοι να πεθάνουμε από την αρρώστια μας.
Πολλά μέλη λένε ότι τους πρώτους μήνες της ανάρρωσης ήταν σε ένα «ροζ σύννεφο». Σταματήσαμε τη χρήση, αποκτήσαμε φίλους και βλέπουμε τη ζωή με αισιοδοξία. Όλα πάνε καλά. Έρχεται η στιγμή, όμως, που αρχίζουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα. Η ζωή είναι αυτή που είναι· μπορεί να χάσουμε τη δουλειά μας, να μας εγκαταλείψει ο ερωτικός μας σύντροφος, να πεθάνει ένας φίλος ή να αρρωστήσουμε. Η αποχή δεν μας δίνει καμιά εγγύηση ότι η ζωή θα είναι πάντα όπως τη θέλουμε.
Όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε πλέον να αποφύγουμε τη ζωή με τους όρους της, στρεφόμαστε στην Ανώτερή μας Δύναμη και θυμίζουμε στον εαυτό μας ότι η ζωή είναι αυτή που είναι. Ό,τι όμως και να συμβεί στην ανάρρωσή μας, δεν υπάρχει λόγος να το βάλουμε κάτω, γιατί πάντα υπάρχει ελπίδα. Η ελπίδα αυτή πηγάζει από τη σχέση μας με μια Ανώτερη Δύναμη.
Πρόκειται για μια σχέση που αναπτύσσεται μέσα στο χρόνο, όπως αναφέρει και το απόσπασμα από το Βασικό Κείμενο: «Σιγά σιγά… στρεφόμαστε περισσότερο στον Θεό της κατανόησής μας». Καθώς εμπιστευόμαστε όλο και περισσότερο μια Ανώτερη Δύναμη, οι δυσκολίες της ζωής δεν είναι απαραίτητο να μας βυθίζουν στην απελπισία. Όσο περισσότερο στρεφόμαστε στον Θεό, τόσο λιγότερο ασχολούμαστε με τον εαυτό μας.
