Πολλοί από εμάς έχουμε υπάρξει «θαύματα των τριάντα ημερών». Ήμασταν απελπισμένοι και ετοιμοθάνατοι όταν εμφανιστήκαμε στην πρώτη μας συγκέντρωση στο ΝΑ. Ταυτιστήκαμε με τους ναρκομανείς που συναντήσαμε εκεί και με το μήνυμα που είχαν να μοιραστούν. Με την υποστήριξή τους μπορέσαμε επιτέλους να σταματήσουμε τη χρήση και να πάρουμε μια ανάσα. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, νιώσαμε σαν στο σπίτι μας. Πολύ γρήγορα η ζωή μας άρχισε να αλλάζει· περπατούσαμε, μιλούσαμε, τρώγαμε, πίναμε, κοιμόμασταν και ονειρευόμασταν τους Ναρκομανείς Ανώνυμους.
Στην πορεία, σταματήσαμε να εξιδανικεύουμε τους Ναρκομανείς Ανώνυμους. Οι συγκεντρώσεις, από συναρπαστικές, έγιναν μονότονες. Οι υπέροχοι φίλοι μας στο ΝΑ άρχισαν να μας φαίνονται βαρετοί· τα εντυπωσιακά τους λόγια άρχισαν να μας φαίνονται πεζά. Όταν οι φίλοι από το παρελθόν μάς τηλεφώνησαν και μάς κάλεσαν να ξαναζήσουμε στιγμές από τα παλιά, αποχαιρετήσαμε την ανάρρωση.
Αργά ή γρήγορα, επιστρέψαμε στα δωμάτια των Ναρκομανών Ανωνύμων. Εκεί έξω, είδαμε ότι δεν είχε αλλάξει τίποτα – ούτε εμείς, ούτε οι φίλοι μας, ούτε τα ναρκωτικά, τίποτα απολύτως. Κι αν κάτι είχε αλλάξει, ήταν προς το χειρότερο.
Είναι αλήθεια ότι οι συγκεντρώσεις του ΝΑ μπορεί να μην είναι πάντα διασκεδαστικές και τα μέλη μπορεί να μην είναι πνευματικοί γίγαντες. Αλλά υπάρχει μια δυναμική στις συγκεντρώσεις, ένα δέσιμο μεταξύ των μελών, ένας τρόπος ζωής που χωρίς αυτόν δεν κάνουμε. Σήμερα, η ανάρρωση για μας δεν είναι απλά μια φάση – είναι τρόπος ζωής. Θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμα στη ζωή μας σαν να εξαρτάται η ζωή μας από αυτό, γιατί όντως εξαρτάται.
