Όλα δείχνουν να πηγαίνουν μια χαρά στην ανάρρωση, έτσι δεν είναι; Πάμε καθημερινά σε μια συγκέντρωση, περνάμε τα βράδια μας με φίλους από την αδελφότητα και τα σαββατοκύριακα τα αφιερώνουμε σε κάποια υπηρεσία. Αν όμως στο σπίτι μας τα πράγματα πάνε κατά διαόλου, τότε μπορεί και να μην τα πηγαίνουμε όσο καλά θέλουμε να νομίζουμε.
Έχουμε την απαίτηση οι άνθρωποι στην οικογένειά μας να μας καταλαβαίνουν. Στο κάτω κάτω, δεν πίνουμε πια. Γιατί δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την πρόοδό μας; Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν πόσο σημαντικές είναι για μας οι συγκεντρώσεις, οι υπηρεσίες και η συμμετοχή μας στην αδελφότητα;
Οι άνθρωποι στην οικογένειά μας δεν πρόκειται να αναγνωρίσουν τη διαφορά που έχει κάνει το ΝΑ στη ζωή μας, αν δεν τη δούνε στην πράξη. Αν τρέχουμε να πάμε σε μια συγκέντρωση με την ίδια μανία που τρέχαμε για να γίνουμε, γιατί να έχει αλλάξει κάτι γι’ αυτούς; Αν συνεχίζουμε να αδιαφορούμε για τις ανάγκες και τις επιθυμίες των συντρόφων μας και των παιδιών μας και δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν, τότε δεν «εφαρμόζουμε αυτές τις αρχές σε όλες μας τις υποθέσεις».
Πρέπει να ζούμε σύμφωνα με το πρόγραμμα όπου και να είμαστε, ό,τι και να κάνουμε. Αν θέλουμε οι πνευματικές αρχές να μην είναι μόνο θεωρία, πρέπει να τις εφαρμόζουμε και στο σπίτι μας. Όταν το κάνουμε αυτό, οι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε τη ζωή μας είναι βέβαιο ότι θα προσέξουν την αλλαγή μας και θα είναι ευγνώμονες που έχουμε βρει το ΝΑ.
