5 Οκτωβρίου / Ζητάμε έλεος κι όχι το δίκιο μας

«Πολλοί από εμάς έχουμε δυσκολία να παραδεχτούμε ότι προκαλέσαμε βλάβη σε άλλους… Βάζουμε στην άκρη τις δικαιολογίες μας και εκείνα τα πιστεύω που μας κρατάνε στη θέση του θύματος».
Βασικό Κείμενο, σελ. 44

Η ζωή μας εξελίσσεται ομαλά. Τα πράγματα πάνε καλά και κάθε χρόνος στην ανάρρωση μάς φέρνει κι άλλα δώρα, υλικά και πνευματικά. Μπορεί να έχουμε μαζέψει κάποια χρήματα, να έχουμε πάρει ένα καινούργιο αυτοκίνητο ή να έχουμε μια σοβαρή σχέση. Έχουμε κάποια αυτοπεποίθηση και η πίστη μας σε μία Ανώτερη Δύναμη μεγαλώνει.

Και ξαφνικά κάτι συμβαίνει. Κάποιος μας παραβιάζει το αυτοκίνητο και μας κλέβει το ηχοσύστημα, ή ο σύντροφός μας μας απατά. Από τη μια στιγμή στην άλλη νιώθουμε θύματα και ωρυόμαστε ότι η ζωή είναι άδικη. Αλλά αν δούμε τη δική μας συμπεριφορά στο παρελθόν, μπορεί να διαπιστώσουμε ότι κι εμείς έχουμε κάνει τα ίδια. Συνειδητοποιούμε ότι αυτό που πραγματικά αναζητούμε δεν είναι δικαιοσύνη – ούτε για μας, ούτε για τους άλλους. Ζητάμε έλεος.

Ευχαριστούμε έναν στοργικό Θεό για τη συμπόνια που μας έχει δείξει και αφιερώνουμε λίγο χρόνο για να εκτιμήσουμε όλα τα πολύτιμα δώρα που μας έχει φέρει η ανάρρωση.

Μόνο Για Σήμερα

Θα προσευχηθώ για έλεος και όχι για το δίκιο μου. Είμαι ευγνώμων για τη συμπόνια που έχω δεχτεί και θα προσπαθήσω να μην είμαι σκληρός με τους άλλους.