Για πολλούς ναρκομανείς η αντιδραστικότητα είναι δεύτερη φύση. Δεν θέλουμε να εξαρτώμαστε από κανέναν και τίποτα, πόσο μάλλον από τον Θεό. Θεωρούσαμε ότι η ομορφιά της χρήσης ήταν πως μας έδινε τη δύναμη να είμαστε και να αισθανόμαστε ό,τι θέλαμε, στηριζόμενοι μόνο στον εαυτό μας. Το τίμημα όμως που πληρώσαμε για αυτή την ψευδαίσθηση ελευθερίας ήταν μια μορφή εξάρτησης χειρότερη κι από εφιάλτη. Αντί να μας ελευθερώσει, η χρήση μάς σκλάβωσε.
Όταν ήρθαμε στους Ναρκομανείς Ανώνυμους, το να στηριζόμαστε σε έναν Θεό δεν σήμαινε υποχρεωτικά αυτό που ίσως πιστεύαμε μέχρι τότε. Πράγματι, αν θέλαμε να επανέλθουμε στη λογική, χρειαζόταν να συνδεθούμε με «μία Δύναμη μεγαλύτερη από τον εαυτό μας». Ωστόσο, μπορούσαμε να αναπτύξουμε τη δική μας αντίληψη για αυτήν, ή ακόμα και να επινοήσουμε τη δική μας Ανώτερη Δύναμη. Καταλάβαμε ότι το να στηριζόμαστε σε μια Ανώτερη Δύναμη δεν θα μας περιορίσει. Αντίθετα, θα μας απελευθερώσει.
Η Δύναμη που βρίσκουμε στην ανάρρωση είναι αυτή που δεν είχαμε από μόνοι μας. Είναι η αγάπη που φοβόμαστε να πάρουμε από τους άλλους ανθρώπους. Είναι η αίσθηση κατεύθυνσης που δεν είχαμε ποτέ, η καθοδήγηση που δεν είχαμε την ταπεινότητα να ζητήσουμε ή να εμπιστευθούμε τους άλλους να μας τη δώσουν. Είναι όλα αυτά τα πράγματα και είναι δική μας. Σήμερα είμαστε ευγνώμονες που έχουμε μία Ανώτερη Δύναμη στην οποία μπορούμε να στηριζόμαστε.
